Uyuyamadım ama bi şey de ortaya koyamadim.

Her uykusuzluk bu yaşama yeni bir şeyler getirmek için başka bir alemin acı havasına maruz kalmak gibi geliyor. Ciğerleri yakıyor bunaltıyor. Ama bir fikir hatta bir kırıntı için bilmediğimiz hazinelerin peşinde uykusuz kalıyoruz. Çoğu zaman elimiz boş dönsek de bazen bir cümle buluyoruz. Daha önce hiç kurmadigimiz ve mutlu oluyoruz daha önce hiç mutlu olmamış gibi. Başka bir hayatın yolunda giden her seyinden kıskançlıkla buraya getirdiğimiz bir parça. Bir nal olabilir belki bir tırnak makası. Nal atlar için tırnak makası da at olanlar için.

Allah'ım zaten yazmayı hiç beceremem asgari sacmalarim. Çok özel şeyler yazmam gerekiyormus da yazamiyormusum gibi gelir. Halbuki 40 yaşındayım ben ve bunu veya benzerini zaten düşünmüştüm demediğim hiç bir şey okumadım. Felsefe kitaplarını saymazsak zira onları da anlayamadım. Uykum geldi. Kafam karışmadi bile yani. Bünyem kabul etmiyor. Halbuki ne çok öğrenmek istemiştim felsefeyi. Felsefe sözlüğü bile almıştım onu da anlayamadım. Sözlüğün açıklamak istediği şeyden daha basit olmasi gerekmez miydi? Bir gün de bir kadını felsefik sorularımla tavlamak istedim, bayıldı. Gerçekten bayıldı, gitti kadın. Limonla ayran getirmek zorunda kaldı çocuklar. Bir gün de bir standupci kadın ona attığım soruyu sahnede okudu, güldüler. Halbuki gülünmesi değil hayran olunması gerekiyordu. Sanırım insanlara göre aptalların aşık olması komik. Ve çirkinlerin. Haksız da sayılmazlar aşk tanrısal bir şeyse tanrı aptal ve çirkin olamaz. Eğer Tanrı değilseniz aşık olmasanız iyi edersiniz yoksa gülerler.