Merhaba, başlıktan da anlaşıldığı gibi ben de o büyülü cümleyi defalarca işitmiş, tabiri caizse o cümlenin altında kalmış bir kadınım.

Çocukluğumdan itibaren fiziksel görüntümle alakalı devamlı olumsuz yorumlara maruz kaldım. O dönemleri düşündüğümde en net hatırladığım şey kalabalık bir sofrada dilediğim gibi yemek yiyemeyişimdi. Sürekli gözlerin benim üzerimde olduğunu düşünürdüm ve mutlaka densizin birisi çıkıp kilomla alakalı saçma sapan bir yorumda bulunurdu. Ergenlik dönemim boyunca kendini yeni keşfetmeye başlamış bir genç kız olarak bir gün bile kendimi güzel hissedemedim. Mutlaka her ortamda birisi çıkıp kilomla ilgili yorum yapıyordu ve ergenliğin sonlarına doğru bu yorumlar yerini “Ya zayıflasan aslında çok güzel kızsın” tarzı cümlelere bıraktı. O dönemlerimi kendimle barışma dönemlerinin başlangıcı olarak tanımlayabilirim aslında. Çünkü artık her ne kadar şartlı da olsa olumlu bir yorum vardı. Yüzüm çok güzelmiş. Bir süre buna tutundum. Kendi kendime kilolu ama yüzümün güzel olduğunu söyleyip dururdum. Ben de onlar gibi olmuştum artık. Kendime iltifat ederken bile şartlı iltifat ediyordum. Ne kadar acı!

Sonraki dönemlerde yani karşı cinsle etkileşime geçmeye başladığım, küçük flörtleşmelerin, hoşlanmaların, beğenmelerin başladığı dönemlerde yüzümün güzel olduğu düşüncesine olan güvenimle lisede çok hoşlandığım beğendiğim bir çocuğa açılmıştım. Ne cesaret ama :) Tahmin edersiniz yanıt şaşırtmadı. Fiziksel görüntüm ilk aşkıma kavuşmama engel oldu.. Çok ağlamıştım ve kendimden çok nefret etmiştim. Ama işin garibi bu tür olaylar beni yemeğe daha da itti. Ne zaman üzülsem streslensem kendimi tıkanırcasına yerken buluyordum. Sonra bir gün karar verdim dedim tamam bu işi hallediyorum artık ne olursa olsun kilo vereceğim. Diyetler, sporlar, bol su içmeler vs vs… İnanılmaz kilo verdim görenler şaşırıyordu. Özgüvenim tavan yapmıştı ve başarmıştım sonunda. Bilin bakalım ne oldu? Evet, insanlar yine yorum yapmaya başladılar.. “ Ama yüzün çökmüş ya, kilo sana yakışıyordu!”. Sonra anladım ki ne olursa olsun ne yaparsam yapayım mutlaka yapılacak bir yorum vardı ve bundan kurtulmamın yolu yoktu. Şimdi artık serbest bıraktım. Kilo aldığım dönem de oluyor normal olduğum dönem de. Hala ara ara stresimi yemeğe saldırarak yönetiyorum. Ama insanları takmamayı öğrendim. Bu durumu yaşayan bir çok insan vardır aramızda. Onlara sesleniyorum. Hepimizin yüzü çok güzel, önüne arkasına “ama/fakat” gelmeden güzel. Zor biliyorum ama yorumlara aldırmayın. Kendinizle barışın. Ben çok geç olmadan kendimle barıştım ve özgürlüğümün tadını çıkarıyorum. Kendinizi özgür bırakın :)