Hiçbir alanın uzmanı olmamakla birlikte, objektif olma sözü vermeden canım ülkemin 6 Şubat'tan bu yana ufak bir fotoğrafını çekmek istiyorum.

Öncelikle, Cumhuriyet tarihini en büyük afetlerinden biri olan, 10 şehirde yaklaşık 13 milyon insanı etkileyen 7.7 ve 7.6 şiddetindeki deprem için hepimize geçmiş olsun. Başta üniversite arkadaşım İpeksu Türk'e ve şuan ekranlarda 24 bin olarak nicelenen vatandaşlarımıza Allah'tan rahmet,yakınlarına sabır diliyorum Yaralılarımıza acil şifalar diliyorum.

1999 depreminden farklı olarak sosyal medyanın iletişim gücü sayesinde depremzedelerin güncel durum ve ihtiyaçlarına erişebilmek ciddi bir aksiyon gücü sağladı. Yeni yazılımlar geliştirildi, gruplar kuruldu, koordinasyon sağlanmaya çalışıldı, uluslararası yardım istendi. Peki ya biz bu gücümüzü neden 6 Şubat'ta bu deprem ile farkettik? Bu depremi ve daha nicelerini bilinmesine rağmen neden gerekli önlemler alınmadı,yaptırımlar yapılmadı? İlgili birimler neden yetişkin iletişimi kurmaktan aciz?

Çok güçlü ve çok merhametli bir millettiz. Felaketin haberini aldığımız andan itibaren evimizde oturamadık, elimizde avucumuzda ne varsa verdik. Gecelere kadar her saniye adı değişen mucizelerimize sevindik, kayıplarımıza gözyaşı döktük. Çok değil yirmi yıl önce, sen daha yoktun diye ailemden dinlediğim bütün 99 depremi travmalarını televizyonda başka insanların hayatlarından izledim. Bas bas bağıran deprem bilimcilerin gelecek diye anlattığı bu depremin videoları, tekrar birkaç haftalığına viral oldu. Birkaç hastagle durumu eleştirdikten sonra, biz İstanbul'da yaşayanlar üç dört gün uykularımız zehir oldu. Birçok bilim adamının İstanbul'da aynı şiddette deprem bekliyoruz sözlerinden sonra depreme uykumuzda yakalanmayalım diye uyumaktan korktuk. Bazılarımız deprem çantası hazırladı, bazılarımız bizim bina zaten yıkılır diyip onu bile yapmadı. Ben bu sistemle büyüdüm ama bir şeyi hala anlamıyorum; ne ara alıştık, ne ara kabullendik? Neden herkes felçli gibi anlıyor ama gerekli tepkiyi vermiyor?

İstanbul depremi olunca Twitter'dan hangi birimiz için yardım isteyeceksiniz? Ben Fatih'te oturuyorum, depremden kurtulanlara benim yürürken daraldığım bu dar sokaklarda nasıl yardım getireceksiniz?

Ahbap da bizim Afad da. Güçlüyüz. Ama yetersizliği- imkansızlığı kabul etmek ve yardım isteyebilmek de erdem. Bu süreçte sürekli halk kime daha çok güveniyor ve kim daha çok yardım ediyor savaşı çok gürültülü geçti. Yetkili ve gönüllü kavramlarını sözlükten bir daha kontrol etmek gerekiyor gibi; yetkililerin yetersizliği ve imkanları ile gönüllülerin faaliyetlerini aynı terazide değerlendirmeyi adil bulmuyorum. Zira bu süreçte bu gönüllü insanlarımız da, bu konuda yetkili kurumlarımızın da elinden geleni yaptığına vicdani olarak inanmak istiyoruz. Lakin arada yaşanan bu koordinasyon sıkıntılarının sebebi ve sorumlusu da oldukça aşikar.

Yazımı çok uzatmak istemiyorum. Üzgünüm ve endişeliyim.Yirmi üç yıl önce ailemden dinlediğim ve bugünlerde ekranlarda izlediğim günleri, geçmiş zamanın felaketleri olarak çocuğuma bir Japon anne sakinliğinde "Artık geçti." diye anlatabileceğim ve deprem çantamdan daha fazlası yapılmış bir yarına uyanmak istiyorum.