Peki neden ki bu kararsızlığım? Kaldırımın yola yakın kenarındaki taşlar boyunca yürümek çok mu zor? Sağ ayak solun önüne, sol sağın. Ama kafamda hep yola düşme korkusu var. Kimi zaman yoldan geçen bir araba bile yok. Düşersem de kalkmasını bilirim. Bu korku niye? Yoksa cesaretim böyle bir yürümeye, yolculuğuma neden kaldırımın genişliğinde devam etmiyorum?

Belki de sorunum yürümekledir. Yürümek zor geliyordur ve durup sadece nefes alıp vermek istiyorumdur. Derin bir nefes. Sadece bulutlara bakmak ve nefes…

                     

Ama ya bulutlar? Bu bulutlar mutsuzluğumu temsil eden kara bulutlardır belki de. Mutsuzluğumdur bir karar vermeme engel olan. Ya da başa dönersek karar veremememdir mutsuzluğuma neden olan.

Bunları okurken bir sonuca, bir bağlama varmak istiyorsan seni hayal kırıklığına uğratabilirim. Keşke ben de bilsem atacağım adımları, adımlarımın oluşturacağı istikameti, istikametimin varacağı terminal noktasını.

Amacım kendimin terapisti mi olmak yoksa zihnimin kör hücrelerine kat çıkmak mı emin değilim.

Bazen bu sorunlarımın temelinde kendimi tanımamam olduğunu düşünüyorum. Ben nasıl biriyim? Eskiden bu soruyu daha çok sorardım. Kendimi daha az tanırdım. Ama büyüdükçe sorularım da artmaya başladı. Daha çok soru ve görece daha az cevap.