Oblomov, toprak zengini Rus bir ailenin tek çocuğudur. Çocukken diğer çocuklar gibi sokakta oynayıp koşmasına izin verilmez. Onun bütün işlerini yapacak uşakları vardır. Çorabını bile Zahar adındaki uşak giydirir. Eli sıcak sudan soğuk suya sokulmaz. Aslında tüm Oblomovlar bu şekilde yaşar. Onlara göre işlerle ilgilenmek ve bir uğraş içinde yer almak köklü Rus ailelerinin içinde olacağı bir olgu değildir. Kendini her alanda yetiştiren kişiler kınanır. Bu düşünce sistemi ile yetişen bireyler de yetişkinlik dönemlerinde bir süre çalışsalar bile belli bir zaman diliminden sonra çalıştıkları işe bile ilgisizlikleri artar. Yetenekli yönleri varsa bile zamanla körelir hatta unutulur. İşte Oblomov'da tam da böyle bir ortamda yetişmiş. Okuluna bile her sene beş altı ay gidip ailesinin ve kendisinin bahaneleri ile düzenli bir eğitim almamıştır.

Yetişkinliğe eriştiği dönemde bir şekilde memur olmuş ve yeteneklerini fark ettiği dönemde rahatsızım bahanesine sığınıp işinden istifa etmiştir. Zamanla evinden çıkmamaya başlamış. Sabahlığı ile bütünleşen bir hayat sürmüş, tüm gün koltuğundan kalkmadan uyumasına yüzünü bile ikindin yıkayacak kadar tembelleşmiştir.

Bir çoğumuzun hissettiği gibi insanların samimiyetsizliği, iki yüzlülüğü de onu eve itmiştir.

Hem tembelliği hem de inatçılığı ile koruduğu benliğindeki iyi yürekliliği sayesinde

Oblomovluk diye bir terim oluşmuştur. Hem saf iyi niyetli hem de bir o kadar inatçılığını tanımlar.

Eserin yazar tarafından bir ayda yazılıp bu kadar akıcı oluşu yazarın ustalığına şahitlik ettiriyor. Okurken insana dair neredeyse her duyguyu yapaylık olmadan anlatması etkileyiciliğinin birebir kanıtı.

Okurken her sayfada farklı duygular hissettiren bu essiz eseri okudunuz mu? Okurken size neler hissettirdi?