Bazen kimse tarafından sevilmediğini, bir arkadaş grubu tarafından önemsenmediğini, düşünülmediğini, bu hayatta hiçbir şey yapamadığını, korkak olduğunu, kendi kararlarını veremediğini, yetersiz, gereksiz olduğunu düşünürsün ama bilmezsin ki bu dünyadaki her insan bu evrendeki her varlık gibi eşsiz, paha biçilemez, benzersiz olduğunu fark edemezsin. Belki de sen kendini sevmiyorsundur. Ve kendini sevmeyen insanı kim sever ki! Bunu hiç düşündün mü?

      Hayat böyledir işte sevilmek için uğraşırsan daha çok sevilmezsin. Neye bağımlı hale gelirsen mutlaka onunla sınanırsın. Ve insanoğlu önce sınav olur sonra dersi alır, bu dersi alamazsa dersi geçene kadar sınav olur. Bu dünyada en büyük sınav da kendimiziz.

      İnsan kendisiyle barışamayınca bu dünyaya karşı hiçbir savaşı kazanamaz. Daha kendini sevememiştir ki insan hayatın ona getirdiği güzellikleri, karşısına çıkan fırsatları, kendisini seven insanları, kazanacağı başarıları, ailesini ve kötünün arkasındaki iyi olan şeyleri fark etsin…

 İnsan kendisiyle savaşsın ama var olmak ve bu hayatı yaşamak için savaşsın ama kendini her şekilde kabul edip iyisiyle kötüsüyle kabul edip ola devam etmeli. Bu kabul edişten sonra gelen gönül rahatlığı, o bağımsızlığın özgüveni, hayata daha farklı bakış… Bunlar paha biçilemez şeyler.

      Böyle söylediğime bakmayın ben de bazen yapamıyorum. Bazen bazı şeyler o kadar zor geliyor ki sanki dayanamayacak gibi oluyorum, hiç var olmasaymışım gibi hissediyorum. Ama ben bu dünyaya geldiysem her şeyin hakkını vermeliyim. Öyle yaşamalıyım ki arkama dönüp baktığımda günahıyla sevabıyla ben bu hayatı yaşadım, vicdanım rahat demek istiyorum. Yanımda kimse olmasa bile kendimle mutluyum, huzurluyum, başarıyorum, bu hayatta var olabiliyorum, bu dünyaya imzamı bırakıyorum demek istiyorum. Her insanın bu dünyaya iz bırakması umuduyla…