Bir gün bir tweet düştü anasayfama. Sevgili Bertan Rona bir soru sormuştu: “Acı çektikçe mi öğrenir insan, yoksa öğrendikçe mi acı çeker?”

Bu soruyu okuduğumda üzerine biraz düşünüp acı çektikçe öğreniriz demiştim kendimce. Çünkü acılar insanı olgunlaştırırdı bence. O zamanlar üniversite öğrencisiydim, düşüncemi açıklar şekliyle Bertan Rona’ya mesaj attım. Kendisi bana üzerinde biraz daha düşünmemi ve bir süre sonra tekrar fikrimi merak ettiğini söyledi. Aradan 2 yıl geçtikten sonra kendisine tekrar yazdım, çünkü fikirlerim çok değişmişti. İnsan, öğrendikçe acı çekiyordu. En azından bende durum böyleydi. Bazen bir haber okuyorum, bunu keşke okumasaydım diyorum. Bazen bir duruma şahitlik ediyorum, keşke görmeseydim diyorum. Onları yaşamadan önce, o bilgiyi hayatıma katmadan önce daha mutlu olduğumu fark ediyorum. ‘Öğrenԁikten ve sevԁikten sоnra, ԁaha çоk acı çekeceksiniz’ diyen Victоr Hugo’yu da haklı çıkarıyorum. Bu da cehalet mutluluktur dedikleri durumu doğrular nitelikte geliyor.

‘Acı, akıllı adamların hocasıdır’ der Lord Byron. İnsan acı çektikçe de öğrenir ama o acılardan ders çıkarma işini pek kimse yapamaz. Bence bizim toplumumuzda insanlar dramalardan besleniyor. Dramalardan beslenen kişiler için de değişim, imkansız hale geliyor. Değişim, ancak onu seçenler için mümkündür. Acılardan ders çıkarmayı başarabilenler, günün sonunda zaten değişmiş olurlar. Bu sorunun cevabında tam olarak kazanan yok; ancak şu yüzyılda öğrendikçe acı çeken tarafın daha ağırlıkta olduğu görüşündeyim. Düşünün bakalım, acaba siz hangi taraftasınız?

Öğrendikçe acı veren şeyler değil de mutlu eden şeylerin fazla olduğu, acılardan değil de güzelliklerden ders çıkardığımız güzel günlere.. 

Sponsor Tavsiye: Ayrıca Elz Kozmetik'in bakım ürünleri oldukça çok beğenilmekte, ürünleri linkten detaylı olarak inceleyebilirsiniz. https://elzkozmetik.com/