Ömrü boyunca anlaşılmak için çabalar insan. Belki yağmurun altında yürümemden, belki sürekli yalnız gezmemden, belki bir anda oluşan suskunluğumdan anlarlar beni diye hayaller kurarsın. Bir hayat arkadaşı olmasına gerek yoktu diye düşünürsün, en azından seni anlayan bir arkadaş dersin, seni anlayan bir dost, seni olduğu gibi kabul eden bir insan. Konuşmadan anlarlar mı dersin baktın anlaşılmıyorsun saatlerce anlatırsın boş gözlerle karşında oturanlara; nedenini, niçinini. Değişen bir şey olmaz sonuçta, karşındakiler hala böyle olmalısın, şöyle yapmalısın, burda susmalısın, şurda konuşmalısın. O yanlış anlar, bu alınır, şu kırılır, böyle gücenir, şöyle küser. Ben kimim, kim olmalıyım? Onların istediği kim? Beni mi istiyorlar yoksa bir başkasını mı? Ben mi onların arkadaşıyım yoksa hayallerinde kurdukları bir başkası mı? Ben ben olmayacaksam ben olan ben kim? Bir yalanı mı yaşatmalıyım yoksa bir iki yüzlüyü mü? Durup düşünüyorum, ben bir insanım su değilim ki girdiğim kalıbın şeklini alayım. Ben bir alçı degilim ki bir heykeltıraş tarafından yontulayım. Ben benim sadece olduğum kişiyim. Kabullenmeyişinize, sevmeyişinize, görmeyişinize rağmen ben benim, olduğum kişiyim.