“Peki, paradoks ne demek? Paradoks, mantık açısından doğru gibi görünmesine rağmen, muhakeme yönünden saçma olan ifadedir. Hani bir söz vardır, ‘Ahmaklar mantık, akıllılar da muhakeme kullanırlar’ diye, işte onun gibi bir şey. Örneğin, şu cümleye bir göz atalım: ‘Benim bütün söylediklerim yalandır.’ Eğer bu cümle ‘doğru’ ise, yani ben hep yalan söylüyorsam, o zaman bu söylediğim de yalandır, söylediğimin ‘aksi’ doğrudur. Yani ‘yalan’ konuşmuyorum demektir. Oysa, hani hep yalan konuşuyordum?

Bu konuda pek güzel bir Nasrettin Hoca fıkrası vardır: Hoca bir dükkâna girmiş, başına güzel bir sarık alacak. Birini beğenmiş; rengi, şekli ve duruşu güzel. ‘Bu sarığı alıyorum,’ demiş. Tam parasını verecek iken, gözüne bu kez bir cübbe çarpmış. Uzun, heybetli bir cübbe. Doğrusu cübbeye de ihtiyacı var. Tezgâhtara seslenmiş: ‘Ben bu sarığı geri veriyor, onun yerine cübbeyi alıyorum.’ Fiyatları aynı olduğu için karşı taraftan itiraz gelmemiş. Nasrettin Hoca, ‘Hadi bana eyvallah,’ deyip, dükkândan çıkmış. Arkadan tezgâhtar yetişmiş, ‘Aman hoca, cübbenin parasını vermedin.’ Hoca omuz silkerek cevap vermiş: ‘Cübbeyi sarıkla değiştirdim ya!’ ‘İyi de hoca, sarığın parasını vermedin ki?’ Hoca umursamaz bir şekilde yoluna devam ederken seslenmiş: ‘Sarığı almadım ki, parasını vereyim!’”

“Zaman, en küçük ölçek olan hücre ve molekül gruplarından en geniş ölçek olan yıldızlar ve galaksiler boyutlarına kadar uzanıp yayılan ve daima geçmişten geleceğe doğru ‘akan’ bir özelliğe sahiptir.

Zamanın nehir gibi sürekli olarak akması, son derecede ilgi çekici bir özelliktir. Çevremizdeki mekânı görür, dokunur, ölçer biçer ve onun içinde yaşarız. Ancak zamanı nasıl görüp, ona neyle dokunup algılayalım? Ama bir gerçek var ki, asla göz ardı edemeyiz: Mekân gibi zamanın da bizzat içinde yaşamaktayız. Mekânın durağan olmasına karşın, zamanın akıcı, hareketli ve görünmez bir özelliğe sahip olması; onun çabucak idrak edilmesini engeller.”

“Ağır elementlerin birçoğu radyoaktif olma özelliğine sahiptirler, yani bazı ışınlar salarlar. Bu durumda da çekirdeklerindeki elemanların bir kısmı yok olur. Uranyum-238'in, tam 4,5 milyar yıl sonra ‘yarısı’ kurşuna dönüşecektir. İşte bu teknikten faydalanarak, bazı elementlerin ne kadarının ‘öldüğü’ anlaşılmış ve böylece dünyanın yaşı ile birlikte, güneş ve güneş sisteminin yaşı hesaplanabilir hale gelmiştir. Güneş sistemi ve bu sistem içindeki tüm gezegenler ve aylar, 4,6 milyar yıl yaşındadır. Samanyolu galaksisinin yaşı ise 10- 12 milyar yıldır.

O halde size birisi kalkar da, ‘Yaş kaç hemşehrim?’ derse, vereceğiniz cevap, 14 milyar yıl olmalı!

Nüfus memurunun verdiği küçücük bir kâğıt parçası, sizin kimliğiniz olamaz!

Yeni doğan bebek de 14 milyar yıl yaşındadır, ölüm döşeğindeki ihtiyar da!

Çünkü her şey, her madde, güneşler, gezegenler, galaksiler ve kara delikler de 14 milyar yıl yaşındadır.”

“İşte onun içindir ki, kozmolojinin bir numaralı ismi, Cambridge Üniversitesi’nin usta ismi Prof. Stephen Hawking, bir röportajında kendisine sorulan ‘mutluluk’ tanımını şöyle dile getiriyordu: ‘Mutluluk anlamak demektir!’

Nobel Fizik Ödülü sahibi ve kuantum mekaniğinin kurucusu, Niels Bohr, daha da ileri giderek, şöyle meydan okuyordu: ‘Kuantum mekaniğinden şok olmamış bir fizikçi, fiziği anlamamış demektir.’”

“Gördüklerimiz güzeldir, anladıklarımız daha da güzeldir, ama kavrayamadıklarımız hepsinden daha güzeldir.”

“Kur’an alfabesinde KÜN kelimesi, (kef) ve (nun) harfleri ile yazılır. Her harfin bir zâhiri, bir bâtını, bir haddi ve bir de matlai özelliği vardır. Zâhiri anlam, dış görünüştür, yanlış değildir. Ancak içeriğinde, ‘içinde saklı’ olan anlamları inkâr etmek nasıl mümkün olabilir? Her dilde zaten mevcut olan böyle deyimler, kapalı ifadeler, özdeyişler, benzetme ve mukayeseler vardır. KÜN’deki (kef). yüce Allah’ın sıfatlarını temsil etmektedir. İkinci harf olan (nun) ise, nebilik, yani peygamberlik harfidir. (Nun) harfinin de iki boyutu mevcuttur. Biri, ‘Nun’u Nübüvvet’, diğeri de ‘Nun’u Ümmet! Nun’u Nübüvvet, şanı yüce Peygamberdir. Nun’u Ümmet ise, tüm insanlık!

Yasin Sûresi’nin 82. âyetinin sadece iki kelimesinin anlamı, açılımı, yorumu ve tefsirinin hem bilimsel anlamda, hem de İslâmî ve irfanî boyuttaki sonucu bu olmalıdır! Bunun dışındaki kabuller, sadece ve sadece varsayım olmaktan öteye geçemeyecektir!

Nereden nereye geldik değil mi? Bahçedeki o bir metre karelik alan üzerindeki bir çiçeğin içine gömülüp bal almak için uğraşan o sevimli arının, ta içine kadar girdik. DNA’sını bulduk, aminoasit moleküllerinden geçtik, bu moleküldeki tek bir karbon atomunu ele aldık, karbonun elektronunu, çekirdeğini, oradan da çekirdek içindeki protonları, nötronları, kuarkları, gluonları ve nihayet sicimleri bulduk!

Şu arının hikmetine bakın!”

“Düşünce dua gibidir. Düşünceler mıknatıs gibidir. Eğer yürekten, candan istenirse, bu istek dua yerine geçer. Duanın zaten lisanı yoktur. Kalpten gelen bir yakarıştır. ‘Dua zekânın bir tebessümüdür’ diyen Ahmet Hamdi Tanpınar ne güzel konuşmuştur. Eğer düşüncenizi yoğunlaştırırsanız, bütün bir evren kenara çekilir.”

“İşin özetinin de özetini ABD’de tanınmış bir fizik profesörü veriyor. 400 sayfalık çok zarif bir kitaba imza atan Prof. Edward R. Harrison, Kozmoloji (Cosmology) adlı eserinin 45. sayfasında bakınız neler anlatıyor:

‘Eğer güçlü çekirdek kuvveti, elektromanyetik kuvvetten 10 kat değil de biraz daha az büyüklükte olsaydı, şu koskoca evrende element olarak sadece hidrojen bulunacaktı ve siz bu kitabı okuyamayacaktınız.’

İlginç değil mi? Neden yalnız hidrojen mevcut olacaktı? Çünkü hidrojenin atom çekirdeğinde sadece bir tek proton var da ondan. Yani bu protonu ‘itecek’ başka bir proton mevcut değil de ondan!”

“Hyperspace adlı bir kitabın yazarı olan Michio Kaku, s. 191'de şunları söylüyor:

‘Hayal edelim ki Mars gezegenine astronot arkadaşlarınızla zorlu bir yolculuktan sonra başarı ile indiniz. Kum fırtınalarının egemen olduğu yer yer derin kraterler ve ürkütücü sarp dağların bulunduğu bölgede gezinirken, yerde birdenbire karşınıza son model bir video kamera çıktı. Sizden önce Mars’a ayak basan yoktu. Bu kamera buraya nereden geldi diye düşündünüz ve ürkek ürkek kamerayı elinize alıp incelediniz. Mercekler pırıl pırıl, görüntü son derece güzel. Kayışı, çantası, düğmeleri, pili yerli yerinde. Bu video kamerayı mutlaka akıllı biri yapmıştır diye düşünürken bir de baktınız ki; uzaklarda, çalıların arkasındaki bir tavşan gülerek size bakıyor. Şaşırdınız! Olmayacak şey dediniz! Sonra düşündünüz ki, bu tavşanın gözleri, kameranın mercek sistemlerinden daha güzel, daha mükemmel, daha hassas. Tekrar düşünüp karara vardınız ki, mademki, tavşan, kameradan daha mükemmel; o halde tavşanı yapan’ Usta, kamerayı ‘yapan’ Usta’dan da daha mükemmel olmak zorunda!

Çünkü hiçbir alet ya da varlık, kendini Yapan’dan daha akıllı, daha mükemmel daha güçlü ve daha hassas olamaz!’”

“Onlar (Elleziyne) ayakta dururken, otururken, yan yatarken Allah’ı zikrederler (anarlar). Göklerin ve yerin yaratılışı hakkında tefekkür ederler. ‘Rabbimiz! Sen bunları boşu boşuna (bâtıl) yaratmadın. Seni tesbih ederiz. Bizi ateş âzabından koru’ derler!” (Âl-i İmran: 191)

“Burada ‘onlar’ ifadesiyle kastedilen kimlerdir? ‘Elleziyne’: Ki, onlar, o kişiler, şu insanlar ki; oturur, kalkar ve yatar durumda iken, daima Allah’ı zikrederler (anarlar) ve tefekkür ederler. Tefekkür, bilindiği gibi ‘fikir’ kökünden gelen güzel bir sözcüktür ve ‘düşünmek’ fiilinden çok daha ileri bir düzeyi gösterir. Tefekkür etmek hususunda, Hz. Peygamber’in çok anlamlı müjdesi herkes tarafından bilinir. ‘Bir anlık tefekkür, 1000 günlük ibadete bedeldir!’ Niçin?”

“Ayakta, oturur ve yatar durumlar, bize namazı hatırlatıyor. Namaz sırasında ayakta olmaya ‘kıyam’ deniliyor. Kıyamda velîlerin ve âriflerin çoğu, Allah’ın ef’alinin (fiillerinin) tecellisi altında ‘erimişerdir. Buna ‘tecelli-i ef’al’ denir (ilmel yakîyn). Oturma hali ise ‘kuud’ olarak bilinir. Kuud durumunda da Allah’ın sıfatlarının tecellisi kulun üzerinde yoğunlaşarak eşi emsali görülmemiş manevî yücelik- lere kavuşarak, beden elbiselerinden ‘soyunurlar’ (Hakkel yakîyn). Buna da ‘tecelli-i sıfat’ adı verilir. Nihayet secde vaziyetinde, namazın en makbul ve muteber bölümünde mümin, artık tamamıyla kendinden geçmiş, dünyadan ‘sıyrılmış’ ve bekâ âleminde vûslata kavuşarak ‘yanma’ durumuna erişmiştir. Buna da ‘tecelli Zât’ makamı adı verilir ki, pek az kişiye tahsis ve nasip olmuştur. (Aynel yakîyn).”

“Madem ki, tek bir tohumdan bir orman meydana geliyor; aynı benzerlik insan için de geçerli olmalı. Bir erkek tohum hücresinin kadın hücresiyle birleşmesinden de, ‘iki değişik bilgi’den oluşan bir bebek dünyaya geliyor. O zaman iki farklı cinsin bir araya gelme eğilimi, kendilerinde saklı olan bilgi yüklerini bir diğer vücuda iletme arzusundan başka bir şey değil. İşte karşımıza yine entropi çıktı. Bilginin yayılması! Biyologlar bu bilgiye, ‘karakter’ ya da ‘gen’ adını takmışlar. Çünkü entropi yasalarına göre, ‘bilgi’ daima yayılma, dağılma ve genişleme isteğine sahip. Tıpkı ilk olarak ‘kozmik yumurta’ halindeki evrenin ‘Büyük Patlama’ sonucunda, tüm uzaya yayılması gibi.”

“Bugünlerde 3 şeyi çok çabuk unutuyorum. Birincisi isimleri, ikincisi olayları…’ ‘Peki üçüncüsü nedir?’ diye sorduğumda, ‘Üçüncüsü neydi, onu unuttum’ demez mi?”

“Bilinen güneş ışığı çeşitli uzunluktaki dalgaların bir topluluğu olarak düşünülür. Değişik dalga boylarına sahip ışık gözün retina tabakasında farklı etkiler meydana getirdiği için evren bize ‘renkli’ görünür. Aslında renk yok; ışığın sadece değişik dalga boyları vardır. Mor renk, en kısa olan dalga boyunu; kırmızı renk ise en uzun dalga boyunu gösterir. Kırmızıdan daha uzun; mordan da daha kısa dalga boylarına sahip ışınlar vardır ama göz bu ışınları göremez.”