Didem Madak şiiri , yüksek sesle bağırmaz. Ama insanın içindeki en sessiz yerlere dokunur.

Onun dizelerinde kadın olmak; güçlü olmak değildir sadece. Kırılmak, utanmak, ağlamak, yine de hayatta kalmaktır.

Didem Madak, “acı”yı süsleyerek anlatmaz. Çünkü acının zaten yeterince estetik bir tarafı vardır. O yüzden şiirleri çiçek kokmaz; bazen sigara dumanı, bazen eski bir mutfak, bazen annesiz kalmış bir çocuk gibi kokar.

Didem Madak şiiri okurken insan şunu fark eder: Bazı yaralar iyileşmez ama konuşuldukça hafifler.

Onun şiirleri bize şunu fısıldar: “Güçlü olmak zorunda değilsin. Dağılmış olman da bir haldir.”

Belki bu yüzden Didem Madak, şairden çok bir sırdaş gibidir. Okuru iyileştirmez ama yanında oturur.