Gökyüzü mavisi, sessiz bir akşam

Yalnızlığın içindeyim, kimse yok yanımda

Hüzünlü gözlerimle seyre dalıyorum

Sessizlik yalnızlığıma eşlik ediyor

Kalbimde bir boşluk, bir hüzün var

Sessizlikte kaybolan yalnızlığımın

Sonsuzluğa açılan kapısı gibidir

Derin ve karanlık, çaresiz bir yalnızlık

Kimseler yok, kimse yok

Yalnızca benim sesim ve kalbim

Yankılanıyor sessizlikte, kayboluyor gecenin karanlığında

Yalnızlık içinde kayboluyorum

Nasıl yaratacağım güneşi, nasıl yapacağım mutlu oluşumu

Yalnızlık karanlığımda kaybolurken

Hayatın anlamı gibi görünenler, şimdi anlamsız

Çaresiz ve yalnız hissediyorum kendimi

Sonsuz bir sessizliğe gömülüyorum, kendimle yalnız başına kalıyorum

Yalnızlığın sessizliği kalbimi yaralıyor, ruhumu karanlıkla kaplıyor

Yalnızlığın gözyaşları bir denize dönüşüyor, yalnızlığıma dair

Sonsuzlukta kaybolan, karanlık bir yolculuk

Kimse yok, kimse yok

Sonsuz bir sessizliğin içinde kayboluyorum

Yalnızlığın sessizliği yıkıyor beni, kalbim ağrıyor

Gözyaşlarım düşüyor sessizce, sonsuz bir yalnızlıkta

>>>

>>>

Yalnızım yine, sessizliğin ortasında,

Bir karanlıkta kaybolurken düşüncelerim.

Sonsuzluğa açılan bir pencere gibidir,

Gözlerimdeki o anlamsız bakışlar.

Gölgeler uzar, yalnızlık çoğalır,

Işıklar sönük, umutlar yok olur.

Bir başıma kalırım karanlıkta,

Ve duyarsızlaşır tüm duyularım.

İçimde bir boşluk, bir eksiklik hissediyorum,

Yalnızlık beni sarıp sarmalıyor,

Ama yine de içimde bir şeyler kalmış,

Umut belki, ya da sadece direnç.

Belki de herkesin öyküsü böyledir,

Belki de yalnızlık hepimizi birleştirir,

Ama yine de içimde bir şeyler var,

Yıkılmamış, dirençli, umutlu.

Ve bu yalnızlıkta, bu sessizlikte,

Bir umut doğar belki yeniden,

Işıklar parlar, gölgeler kaçar,

Ve umutlu bir yarın doğar yeniden.