Asıl mesele ne biliyor musun matmazel. Senin pembe gözlüklerinin ardından baktığın ve bir pamuk şeker yiyormuş edası ile yaşadığını sandığını hayatı yaşamıyor olmam. Zira seni hikaye kitaplarında ki karakterler gibi kim hapsettiyse şimdiden söylüyorum; Hiç öyle yaşadığın gibi değil, bir gün yarı kırık kaldırımda ayağın takılır da düşersen hemen tepende ki iş hanından damlayan suyu yağmur sanma, klimanın suyudur o. Bir harikalar diyarıymış gibi dolaştığın şehir, pisliğin ve gerçekliğin ta kendisindir, otobüste yada yolda tacizleri bir bir kulağına doğru falsolu bir şekilde yollayan, cehalet çemberinin en afilli amcalarına, far görmüş tavşan gibi bakmayasın. Keza ben erkeğim ama o çembere hiç girmedim, bu da çemberin var olmadığı anlamına gelmez.

Sigaranı yakan erkeklerin %75 inin centilmenlikten değil de seni tavlamak için olaya dahil olduğunu, sana yer, yol, yemek veren %75 kısmını da dahil edeyim üzülerek. Çünkü kadın olmak zor, lakin kadın olduğunun bilincinde olamamak daha zor. En zoru da hem bilincin de olmayıp hem de tatlı tatlı yaşadığını sananlarda. Türkiye de doğmuş bir kadınsın, unutma. Sen ki ayaklarının üzerinde bir antilop yavrusu gibi minik minik sağlamlar atmaya çalışırken, aslanların nasılda seni izleyeceğini ve yiyebileceğini bilmelisin. Anneciğinin yaşanmışlık dolu poposuna yapış demiyorum, aslan gibi yürüyen antiloplardan ol.

Lakin günümüz dünyasında yok edilen her alanda senin nefes alışın ne derece değerli olur bilmiyorum. Olduğun gibi ol, başkalarının olmak istediği gibi değil veyahut ta başkaları nasıl olursam beni beğenir kafasında değil.

Şayet bir gün göz göze gelirsek, bana cam gibi parlayan gözlerini kırmamam için, başını ey. Ey ki kalbini bile kırmaya kıyamamışken, yerle bir etmeyeyim bütün uzuvlarını. Şiddet değil ! Duygusal dövüş benimkisi. Yanlış anlaşılmasın.

4 Eylül 2014