Hayatımda bir çok şeyi değiştiren gece, kimse bilmez. Farkındalıktan öte, mutlu olmanın getirdiği içten içe tebessümü ağzımın kenarına sıvazlarken, kendimin değişimine tanık ediyordu gözlerim. 

Yalanın lanet, gereksiz, boktan bir şey olduğunu iliklerime kadar hissedip, omuzlarıma serpilen dürüstlük tohumlarını büyütmeye başladığım geceydi. Manevi ışığı gören dindar gibi, annesinin gözleri önünde bileklerini kesen biri gibi yada insanı insan yapan her şey gibi. Etki eden ve etkisi altına girebileceğim bir kovuk, bir sıcaklık bulmuştu gözlerim, bedenim. Eski gibisi olmayacağım diye kendime söz vermiştim. Ciddi bir söz, bu sözü bana verdirtecek güzellikler yaşamıştım çünkü.

Doğruluk, dürüstlük ve masumiyet yolunda ilerleyen 20 yaşında kendini tartan, düşünen bir adamdım, verdiğim sözü tuttum, tutuyorum.

O gün hala aklımda...

Her şeyiyle aklımda o gün.

Şimdi ise ben biraz garip, boş, dağınık gibiyim.

Sallama çayımı içerken sigaraları bir bir boğazıma saplayıp, çay poşetinin ipini kemiriyor, müzik dinliyor ve düşünüyorum. O günden bu güne ne bok olduğumu düşünüyorum, neleri yaşayıp, neleri yaşayamadığımı.

Eskisi gibi olmayan bu adamın kendine verdiği sözü tutmanın onu hangi yola getirdiğini, nereye gittiğimi?

Üstüme sürekli kapanan bir örtü gibi, kapıları kitlenen yutulmuş anahtarı olan kafeslerdeyim sanki. Küçük bir çocuğa "parka gitmeyeceğiz" deyipte onun yüzünde ki masum üzüntüyü taşıyorum siluetimde.

Görseniz, anlarsınız belki.

Üzerine giydiğin pembe, gözlerinin içindeki gülümsemeler, vücudundaki izlerim, şirinimsi çantan ve sıcak bir sarılış.

13 mayıstaydı.

Şimdi ne alaka bu?

Ah pardon biz 31 temmuzdayız.

Ben garip, boş, dağınık gibiyim.

Çayım bitti, poşeti emiyorum, sigaramı dudaklarımı yakana kadar sömürdüm, ağır kokan şarkılar dinliyorum. Bir şeyleri anlatıp, devamını getiremeyecek kadar sıkıldım. Belki de tıkandım. Yazmak istemiyorum.

Hatırlıyorum seni 13 Mayıs.

Sen de beni hatırla olur mu?

31 Temmuz 2013