Yine ben, bu aralar hep yazıyorum.

Başkalarının başını ağrıtmaktansa kendi parmaklarıma nasır tutturmayı tercih ederim. 

Başkalarından devam edecek olursak çok dert dinleyen fakat az dert anlatan bir yapıya sahip olmamdan ötürü pek gizemli, pek bencil bir erkek olarak görülürdüm.

Her neyse bu bir otobiyografi değil.

İzmaritin parmak yakan sıcaklığında ısınan adamlar tanıyorum, gömleği olmayan, cebi delik tıpkı yüreği gibi. Soğuğu fizikselden öte yaşayan adamlar tanıyorum, yüreğini çatıların kenarında ki sivri buzların düşmesi gibi delen ve acıtan kadınları tanıyan. Varlığında bezdiren kadınları yokluğunda fırıl fırıl arayan adamlar tanıyorum. Bir anne sevgisini sevgilisinde arayıp hezeyana uğrayan adamlar tanıyorum. Hayatını basit şeylere adayıp hedef koyan adamlar tanıyorum. Dert dinliyorum, duyuyorum o yüzden tanıyorum. Boşa bir şeyler yazmıyorum bu sefer. Kısacası bir çok şeyi tanıyorum ve bir nebze olsun pansuman olmaya çalışan pamuk oluyorum...

Ne kadar durdurabiliyorsam, ne kadar iyileştirebiliyorsam ne mutlu bana...

Peki ya benim gibi adamlar? 

Benim gibi adamlar sadece yazıyor sanırım. 

Yalnızlık öyle bir şey ki yeri geliyor dert ortağınız, yeri geliyor nefret ettiğiniz birisi, yeri geliyor özlediğiniz birisi olabiliyor. Kısacası aslında yalnızlık her şey biz onun parçası gibiyiz. Bir gidip bir geliyoruz. 

İyilik meleği kızlar hep beni ondan aldı ama ellerinde tutamadılar.

Çünkü hep kanatları yandı.

26 Mart 2013