Sonra sen balık sırtı desenli mor şalını, sağ kolunu hafifçe kadifemsi bir hareket ile bana doğru atarak, sarmıştın beni. İncecik parmakların kolumu kavramıştı, gözlerinde ki grimsi mutluluğa baktım. "gel.. yaslan." dedin. Kafamı koyduğum yer en narin yerindi. O an.. vazoya konulmaya hazır koparılmış bir çiçek gibiydim. Karşımızda ki boş banka ve üstünden ışık serpiştiren lambaya baktım uzun uzun, kelebekler etrafında toplaşmıştı, şimdi yağmur yağsa ne güzel olurdu. Islanırdık, üşürdük. Belki de mor şalın bizi korurdu.

10 Ocak 2014