- Bana gençliğimi hatırlatıyorsun Emma. Eskiden çok güçlü bir kadındım. Neyse ki boyum ve kilom senle hemen hemen aynı kalmış. Bir de giyim tarzım biraz değişmiş o kadar.

- Çok tatlı bir kadınsın Rachel. Bilemiyorum. Yaşadıklarına rağmen hala bu kadar hoş ve mütevazi kalabilmene hayranım. Ben gerçekten huysuz ve sinirli biri olurdum.

- Neyse ki artık geceleri rahat uyuyabileceğim.

- Dur bakalım bu konuda biraz araştırma yapmam lazım. Ben basit bir iç mimarım o kadar Rachel! 

- İçimden bir ses öyle diyor Emma. 

Nerdeyse 3 saat geçmişti. Emma saatine baktı:

-Kalkalım mı Rachel? Burdan ofise geçeceğim. Evin için biraz hazırlık yapmam lazım. 

-Yine tekrarlar mıyız?

-Elbette. Evler insanlar gibidir, seni tanımak için daha çok kahve içmemiz gerekecek.

Emma arabasına bindi. Çıkmak için beklerken aynada Rachel’i fark etti. Emma’yı izliyordu. 

- Ne tatlı bir o kadar da tuhaf bir kadınsın!

Diye geçirdi içinden. 

Ofisine varınca hemen bilgisayarının başına geçti ve enerji, çakra, olumlama, doğal taş, feng shui… artık ne bulduysa araştırmaya başladı. 

5 saatlik bir araştırma sonunda oldukça klişe bilgiler bulduğunu fark etti. 

- Evet Emma döndük başa. O kadar rahatsız bir evde köşelere canlı çiçek koymayı Rachel düşünmemiştir çünkü! 

Normalde bir fikir verilir ve o fikre kendi tasarladıklarını eklediği işlerle başarıya ulaşan Emma, kendini Rachel’in ruh doktoru gibi hissetti. Kadını her ne kadar tuhaf bulmuş olsa da, onun için çabalamak istemişti. 

Saat nerdeyse 11 olmuştu. 

- Ofiste uyumak istemem.

Eve geldiğinde balkon kapısının açık olduğunu gördü. 

- Yakında soyulman yakındır kızım.

Duştan sonra pizza söyleyip bir bira açtı ve bilgisayarının başına oturdu. 

Rachel Rover… 

- Demek kendi söküğünü dikemeyen bir psikologsun ve benim dikmemi bekliyorsun. Ne hoş!