Sayfa 3

Ölmüş çiçeğini son kez koklayıp parmaklarının arasından çantasına bıraktı. kırmızı rujuna sigara dumanını dağıtıp, dar sokaktan çıktı. Bacakları temkinli, yüzü gözlerini kaçırıyordu insanlardan...

Bu hayatı boyunca öğrendiği şeylerin başında geliyordu. Gözlerini kaçırırsa hüznü anlaşılamayacak hissiyatı..

Oysa bunun koca bir yalan olduğunu unutuyordu. Gözlerini kaçırsa sesi tonu vardı. Kendini saklamaya çalıştıkça şiir olan bir ses tonu...

Sokaklar, sokaklara gitti.

En sonunda müziğin oldukça yükseldiği yerde durdu. Çoraplarını dizinin üstüne çekip, derin bir nefes aldı.

"kalabalık ama sen daha kalabalıksın unutma" dedi iç sesi...

Bir derin nefes daha aldı. Barın kapısından girip hızlıca garsonun gösterdiği masaya oturdu.

Gözlerini saklayarak etrafı izlemeye başladı..

_ herkes herkesle, bende tek ve tuhafım

Diye söyledindi. İç sesi karşılık verdi.

_ sen tuhaf değilsin, sen yalnızlık adı altında kalabalığın fanusunda yaşamadın.

Kadın iç sesinin mırıltılarını "bir bira alabilir miyim lütfen? Diyerek susturmuştu. Köşe duvara dayalı masasında yüzünü kültablasına eğip müziğin içine karışmış kalabalığın kahkalarını dinliyordu. Ellerini masasının üzerinde gezdirmeye başladı, hafife burnunu yaklaştırıp kokladı.

" ne çok insan, ne çok mutluluk, ne çok hüzün, hepsi bizim için" diye mırıldandı.

Masaya ondan önce oturan kalabalığı düşündü, ya da birisini bekleyen birini.

"ne olmuştu sonunda acaba" dedi. Sonra dilini ağzının içinde dolayıp,

"Benim hissettiklerimi o an hissetmeyen ama belki bir zaman öncesinde hissedenlerden kaçı nerede şuan?"

Birası geçte olsa masasına gelmiş, dili ağzının içinde geri gitmişti.

Birasından bir yudum alıp, ardından hızlıca boğazına boşalttı. Uzaktan kendine bakmayı diledi o an.