Zamanın içinde sıkışmış hissediyorum kendimi. Tüm çırpınışlarımın boşa çıktığı, beni yormaktan öteye gitmediği eylemler gerçekleştirdiğimi görmek yaralıyor yüreğimi.

Çaresiz hissediyorum. Ve savunmasız. İyi gelmem gerektiğini düşünüyorum, güçlü durmam gerektiğini ve birine, en sevdiğime, güç olmak istediğimi..

Başaramıyorum.

Meydan okumak istiyorum bizi bunca çaresizliğe mahkûm eden bu dünyaya. Neşemizi çalanlara meydan okumak, bir 'dur' demek istiyorum!

Sonra durup bakıyorum etrafıma.. Şu koskoca dünyada, bir toz zerresinden daha hallice olmadığımı vuruyor yüzüme hayat. Ben daha ağzımı açamadan veriyor ağzımın payını ve 'dur' diyor bana. 'Dur, senin gücün yetmez buna. Öyle kolay değil.'

Oysa gücü yetsin istiyor, onun acısıyla cayır cayır yanan kalbim. Peki kmin umurunda? Ben söyleyeyim.. Kimsenin.

Dünya döner sevgili okur. Ve ne kadar sıkışırsan sıkış içine; akmaktan vazgeçmez zaman. O sadece.. Fütursuzca koşmayı bilir..