Yeniden merhaba..

Uzun zaman oldu buralara uğramayalı.. Sizi bilmem ama benim için bu süreçte hiçbir şey değişmedi maalesef. Hâlâ bir parça umutsuzluk ve mutsuzlukla kucak kucağayım.

Bekliyorum sevgili okur.. Hayatım için kendimce büyük adımlar atmaya çalışıyorum ama aynı yerde; sonsuz, kısır bir döngüye kapılmış gibiyim. Sanki bir çemberin çizgisinde yürüyorum ve hep aynı noktaya geri dönüyorum.

Beliren umut ışıkları, karşıma çıkan fırsatlar; her defasında usanmadan heveslenen, heyecanlanan ve elbette hüsran içinde başlangıç noktasına geri dönen ben.. Ayrılmaz, sarsılmaz, birbirimizden kopamayan bir ekip olduk inanın.

Her başa sardığımda kafamda durmadan dönen soru 'Neden olmadı?' ve dilime pelesenk olmuş o çaresiz yanıt 'Daha iyisi olacağındandır..'

Peki hangisi daha iyisi? Benim için hangisinin daha iyi olacağına karar veren neden ben olamıyorum? Neden beklenenler asla gelmiyor? Ben neden durmadan kendimi avutmak zorundayım?

Etrafıma bakıyorum sevgili okur.. Bu konuda yalnız olup olmadığımı bilmek istiyorum ve kendimden başka kimseyi görememenin yüreğimde yarattığı hezeyana ağlıyorum..

Yırtılırcasına terk ediyor sanki ruhum bedenimi. Etrafımdakiler gülüyor. Umarsız insanlara bakıp daha da büyük yıkılıyorum. Aksi mümkün mü?

Peki beklenenin asla gelmediği bu dünyada ben tam olarak ne yapıyorum? Hâlâ neyi bekliyorum?

Bilmiyorum sevgili okur.. Sadece bekliyorum. Harap, bitap ama vazgeçmeden. Belki de pek çoğumuz gibi.. Geçemeden..