Hey sen kıskanç mısın? Duydum ne tür kıskançlık dediğini. Tek yalın olarak kıskançlık. Yalındır aslında kıskançlık. Biz sadece onu değişik formalara sokarız. Heee! O zaman kıskanç değilim ben. Sadece sevdiğimi kıskanırım diyorsun. Onu da duydum.

Çok seviyorsun onu. Ona senin baktığın gibi kimsenin bakmasını istemiyorsun. Onun gülüşü, onun kokusu, onun yemek yiyişi, onun bakışı, onun öpüşü, onun dokunuşu, onun, onun, onun…

Her şey o mu sende? Yoksa sadece kendini adamak için hayata bağlanmak için bir gereç mi? Tamam her şeyin oldu. Mutlu ol ömrün boyunca tabi bu ne kadar sürecek o başka bir konu da. Peki, her şeyini herkesle paylaşmak istemiyorsun değil mi? Hatta yanlış cümle. Kimseyle paylaşmak istemiyorsun. Neden? Kıskancım ben. Seven kıskanır. Yine soruyorum neden seven kıskanır? İşte o benim her şeyim onu gözümden sakınıyorum, başkasının üzmesine izin veremem ve ona dokunmasına dayanamam. Tamam, o zaman onu birisi öptü ve sen de duydun ne oldu dayanamadın mı? Başkası üzdü? Hadi onu koru kolla gözünden sakın. Ne oldu o durumda kıskançlık bitti de karşıdakinin nankörlüğü mü oldu?

Aslında kıskançlığının sevdiğine karşı değil onu kaybetmeye karşı bir savunma olduğunu bilemedin dimi. Nasıl mı? Sevdiğini çok beğendin tam sana göre. Her şeyiyle seni tamamlıyor nerdeyse mükemmel. Onunla her an sana mutluluk veriyor. Yani asıl kıskançlığın onun başkasına da böyle düşündürmesi böyle hissettirmesi. Ona da mutluluk vermesi. Yalan mı? Cevabı kendine sakla ilk önce.

Düşün sana baktığı gibi baktığını, sana koktuğu gibi kokmasını… Biraz kötü hissettin değil mi? Aslında kötü hissetmenin en önemli ve en dipte görünen sebebi senin özel olmadığını düşündürmesi. Senin orijinalliğin kalmadı. Sana alelade bir insan olduğunu mu hatırlattı. Çok ta özel olmadığını diğer insanlardan farklı biri olmadığını mı hatırlattı? Egon seni şu anda dürtüyor. Kibrin üst seviyeden inmek istemiyor. Sen de çok olduğunu düşündüğün mütevazılık aslında hiç yok. Ama sen en üst seviyede bir insansın ya her türlü güzel şeyler sana ait doğru mu? İyisin, başarılısın ve nerdeyse kimse sen olamaz. Sana özel davranmayan kaybeder. Peki, şimdi cevabını alayım. Neden kıskanıyorsun sevdiğini?

Tamam, kıskanmıyorsun anladım. Peki, senden daha iyi olduğunu düşündüğün birileri var mı? Senden daha güzeli/yakışıklısı, daha zekisi, daha çalışkanı, daha, daha, daha…

Yok deme sakın. İnanmam. Ben kıskanmıyorum sadece benim de başka taraflarım ondan daha iyi. Senin de kendine özgü özelliklerin var. Senin kıymetini de bilen olacaktır değil mi? Onun bazı özellikleri seni cezbediyor. Konuşması, cildi, güzelliği, zayıflığı, herkes tarafından sevilmesi vb. Aslında ona baya hayransın çünkü tek bir özelliği değil birkaç özelliğinden dolayı gıpta ediyorsun. Evet, kendini karşılaştırmaya başladın. Sen daha iyisin gibi geldi ilk önce. Sonra her seferinden daha çok hayranlık duymaya başladın dışardaki tepkilere bağlı olarak. Onun gibi olmayacağını anlamaya başladın. Hayranlığın biraz gıcıklığa döndü. Yavaş yavaş sinir olmaya başladın. Çünkü o özellikler sende olamıyor. Sonra ne başlıyor? Tabii ki de inkâr. O beğendiğin taraflar artık senin için iğrençlik. Onları taşıdığı için o kişi daha da iğrenç. Ya işte küçük bir hayranlık daha sonra neye dönüşüyor. Yok, canım ya içinde öyle değil. Ne oldu yani bu kıskançlık değil mi şimdi.

Yooo! Değil. Dedin değil mi? Tamam bunun için de sana zaman vereyim. Kendine dürüst olamıyorsun. Hepimizin başına gelen bir şey. Egomuz kendimize dürüst olmamıza izin vermiyor. Sen zaten en iyisisin diye içindeki özeleştiriyi bastırıyor. Olsun içten içe biliyorsun aslında ne mal olduğunu değil mi kabullenememek var.

Kıskançlık insanlığın hem çok kötü hem de en güzel yanlarından bir tanesi. Kıskançlık olmasa iyi olan en iyi olmaya, güzel olan da en güzel olmaya, zengin olan en zengini olmaya çalışmaz ve bir hırs olmazdı. Kıskançlık insanlara çok şey katar. Egonu yok et demiyorum ego benliktir ve yaşamak için ihtiyacımız olan bir duygu birikimi. Ego da lazım her duygudan lazım insana.

  Bu kadar konuştun ettin yüzümüze vurdun yani çok kötü insan mıyım diye sordun? Aslında tam tersine insansın. İnsanın içine bu duyguları koyan yaratıcı sanki bilmiyor muydu bu duygunun bu raddelere gelebileceğinin? Zaten bu duyguya rağmen kötülük yapmadan ve elindekine şükretmen seni yüce yapar. Seni yücelten insanlığını da çokça yüceltir. Bu dünya bunca olumsuz düşündüğümüz duyguların olumluya çevrilip insanlığımızı yüceltme yeri bir nevi eğitim yeri olduğunu düşünüyorum. Ve insanlar da böyle görürse dünyanın çok önemli olmadığını anladıklarında kendi hırsları için başkalarının harcamalarının önüne geçecektir. Kıskançlık insanlığın hem çok kötü hem de en güzel yanlarından bir tanesi.

Rahat ol. İnsan ol. Kıskan, sev, âşık ol. Hepsini yap ama hisset, hisset! Her şeyi hissetmekten de korkma!