GÖLGEM

Bir gölge düşer önüme 

Bir gölge de ardıma düşer

Ayaklarım çapraşık yürür, gecenin derdine

İçimi yakan kederim, soğuğun dumanında gezinir

Bir köşeye sinen hislerim, sokak lambalarıyla uyanır

Ben yavaşça kaybolurken sokaklardan, ayakkabılarım var gücüyle bırakır izini

Yitmiş mumlar gibi sokak lambaları da söner

Buz mavisi göğün içine saklanır yıldızlar

Maskesi düşmüş hırsızlar, çeker elini eteğini evlerden

Güneş yola çıkınca ufuktan,

Kaç yaş tanesi varsa geceden, masanın üstünde kalan;

Usul usul kalkar

Bir insan terkedilmişse gölgem

İşte böyle sabahlar.

07.01.22

Antalya