Hırsız

seni çok sevdim

Bir fincan kahvenin hatrından daha çok

ilk yazların canları köklercesine

kırk yazdan daha çok

kahve büyüsünden evvelce

ödenemeyen bir borç gibi yağmuru beklemede

ya da gelip geçen sokak seslerini dinlemek gibi

hadi ilk günler oluruna bıraktım

sinekler hele bir üşüşsün incirlere

yeniden düşünsün bakalım mevsim seni yerli yerinde hatırlayabilecek mi

güneş güneye yuvalanınca

ışıklar belki sana başka yakışacak

beklerken ben seni

eğer nem dağılmamışsa

karşı kıyaya takıyorum kafayı

körkütük gözlerden içim dökülüyor

unutmak istediğim biryerde uzun bir selvi

gölgeden sesiyle

senin sesini çalmak istiyor