Artık o kdr iyi öğrenmişim ki basbas bağıran yaralarıma kulak tıkamayı, ancak zamansızca ağlayasım gelince anlayabiliyorum ziyadesiyle biriktiğini..

Hani şarkıda da diyor ya "Sır, bu çığlığın fısıltısındadır." diye, ne zmndır ruhumun fısıltılarını duymamışım? Ne zmndır bu ihmalkarlığım?

Bu şekilde zaman aktıkça, daha yolun kaç çeşidini göreceğim, hangisinden ne dersler çıkartacağım?

Hangisi sırtıma yük olacak da, hangisi sebebiyle daha da hafif birine dönüşeceğim?

Yollarda giderken terbiye olacak mıyım yoksa tıpkı o sözdeki gibi yolda dahi değil de yol derdinde mi eskiyeceğim?

Hangi çabam değerli olacak..?