Yoğun hislerle geçirdiğim bir dönemin ardından; şimdi vazgeçmenin özgürlüğüyle rahatlıyorum.O sancılı zamanlarıma da kırgın değilim. Çünkü yarasıyla barışık olan, kendine bir şeyler katarak ilerler.-ki heybeme baktığımda dolu eskisine göre.

Öğrendiklerim taze de olsa, artık biliyorum ki insan acısının büyüklüğü kadar olgunlaşabiliyor bu hayatta. Yeter ki acının Seni ele geçirmesine izin verme. Evet biliyorum, zor. Çünkü acı çekmenin tuhaf bir aurası var. Bn buna "dipsiz kuyunun çekim gücü" diyorum. Kendini bıraktıkça battığın , Senden saatlerini günlerini isteyen o arsız his.

Her ne kadar arsız desem de , o da bnm hislerimden biri 

ve hislerim bnm kıymetlilerimdir. Bu yüzden yeri geldi izin verdim ona da. Ama o kuyuya düşecek kadar değil. 

Yani demem o ki; şimdi güçlüysek, acıların hatrı vardır bunda. Onlarla büyüdük, bu sebepledir şımarık değil de yaşımızdan olgun olarak bilinmemiz.

Öyle işte, hayatımın hangi dönemindeyim bilmiyorum ,Sende bilmiyorsun.

Akıp giden bu döngüdeyse bna düşen, varlığımı anlamlandırmak..

Fevkalade mutlu ol yaşadığına...