gecedekimavi @gecedekimavi
Gece
Gece ansızın uyanıyorum öylece. Ya korkuyorum o an ya da acılarımı düşündükçe kahroluyorum. Korkumla yüzleşsem.. Yapamam, korkuyorum işte karanlığın derinliğinden korkuyorum. Acılarımla yüzleşsem... Yapamam, bir kez başlarsam düşünmeye bataklıkta saplanmış gibi kalırım çıkamam işin içinden. Çok fazla keder, hüzün, yitirmişlik var. Uyumayı deniyorum düşünmeden. Olmuyor, ya adrenalinim yükseliyor korkudan ya da acılar teker teker yüz üstüne çıkıyorlar. Fark etmediğim göz yaşlarım süzülüyor yanağımdan, yastığım ıslanıyor yağmurda şemsiyesi olmayan kadın gibi. Ne korkularımı düşünmeden uyuyabiliyorum ne de acılarımı. Ağlamaktan yorgun düşmüş bedenim dayanmıyor daha fazla ağlamaya uyuyakalıyorum öylece. Zaten 'uyuyakalmak' olmasa ne ben her gece uyanırdım ne de uyku var olurdu benliğimde.
3
Henüz hiç yorum yapılmamış.