ACI
Bomboşluğumla tanıştırmıştın beni. Bomboştum artık. Düşüncelerim, hayatım, kalbim boştu. Paramparça bir kalp yarattın bana. Her parçanın içinde anılarla bıraktın beni. Onarmadın, parçalar kaldı kalbimde. Canımı yaktı. Ben bunlara alışmışken bomboşluğumla ve kırılmış parçalarımla yaşıyorken geldin ve benden boşluğumu ve kırılmış parçalarımıda aldın. Bende sadece acı bıraktın. En kuru en can yakıcısından bir acı bıraktın. Her gün bu acıyla yüz yüzeyim şimdi ben. Hissettikçe, yaşadıkça, aldığım her nefes ve verdiğim her nefeste tadıyorum artık acıyı. Düşünemiyorum, beynim acıyla dolu. Kayboluyorum bu acıda, yok oluyorum. Acı bütün bedenimi sarıyor ben benlikten gidiyorum. Ağlamak istemiyorum ama hiçbir şey yolunda gitmiyor. Şimdi ağlamaktan başka ne var elimde? Sadece bir hiç. Gerçek hayat o kadar kesinki tek bir hareketinde sana acımasız olduğunu hatırlatıyor. Ağlayarak uyuyakalmak yerine gülümseyerek uyuyakalmak istiyorum.
4
Henüz hiç yorum yapılmamış.
