Kafa karışıklıkları içinde yaşamak… Hayatımda kesin düşüncelerimin olduğu zamanları hatırlamakta zorluk çekiyorum. Hep bir acaba sorusuyla hayatıma devam ederim. Bu bendeki bir tavır değil aslında. Kafamın karışık olmasından dolayı böyle.

Ne zaman bir şeye karar versem, bir süre sonra bunu sorgulamaya başlıyor beynim. Veya beynimi ele geçirmiş düşüncelerim. Bir rota çizmem gerekiyor fakat rotam bir çam ağacı kadar dallı. Kimi zaman da büyüyemeden solmuş bir fidan.

Sonra kendi kendime düşünürüm. Aslında olması gereken bu mudur? Hayat hep gridir de bunu kabullenmek mi gerekir? Gri de kısıtlamaz mı bizi sanki? Grinin tonları da kendi içinde siyah beyaz kadar farklı değil midir?

Olaya düşünce çeşitliliği gibi toz pembe bir yerden bakmaya çalışırım ama sahici bir pembelik mi bu? Buna şu sıralar cevabım: Hayır.    

Bu karmaşa beni sadece yormakla yetiniyor. Büyük bir psikolojik yorgunluk. Sizce psikolojik yorgunluk mu daha ağırdır yoksa fiziksel mi? Hayatta fiziksel yorgunluklarım oldu ama hiçbir zaman kronik olmadı. Fakat kronik psikolojik yorgunluklarım var. Bedenimdeki kuvveti de sömürüyor. 

Belki de güçlendiriyordur beni diye de düşünürüm zaman zaman. Yıllar önce başından zor olaylar geçen çok değer verdiğim bir insana ona bunca şeye rağmen çok güçlü olduğunu söylemiştim. Hatta bunların onu çok güçlendirdiğini de. Her ne kadar da orijinal olmasa da benim için o zaman son derece farklı ve beni darmadağın eden bir cevap vermişti: Ben bu kadar güçlü olmak istemiyorum.

Güçlü olmak çok mu önemlidir ki? Rüzgarda savrulmak, sağa sola çarpmak düşünüldüğü kadar kötü müdür? Yaprağın her çarpışı ona güç kazandırmaz da zaten. O onun normalidir. Güçlü durmaya çalıştığı tek yer dalından kopmamak istediği vakittir. Dalından koptuktan sonra neye yarar ki güç…

Sponsor tavsiyesi: Birbirinden şık ve aynı zamanda kaliteli t-shirt, short, sweatshirt ve daha fazlası için Gerusta markasını tavsiye ederim. Bakmak isteyenler için: https://www.gerusta.com/