I AĞACI! 

Gezgin Diyar’da, kadim zamanlarda gölün çevresinin bomboş olduğunu anlatmıştım sana hatırladın mı? Tek bir ağacın olmadığı, geniş bir boşluk! Sonra bizim gibi aşık bir çiftin birer damla gözyaşının toprağa düşmesiyle beraber, Gözyaşı Ağacının önlerinde bitiverdiği ve o ağacın köklerinin uzaklardaki dağların eteklerine kadar uzadıkları ve her kökün sayesinde bir ağacın çıkmasıyla beraber alabildiğine uzanan dev gibi bir ormana dönüşmesinin ve Gözyaşı Ağacının kaybolduğu hikaye!

O ağacı sadece gerçekten birbirine aşık çiftler bulabildi geçen zamanı belirsiz sürede. Onlarda ağacın yapraklarına birer gözyaşı bıraktılar sayısız aşık çift gibi. Ağaç her seferinde yer değiştirdi. Yerini yeni aşık çiftler buldu sadece.

Göl evi, hemen kıyıda yer alan ve geçtiğimiz kışın soğuğunda bizi hep koruyan, her daim yanan şöminesiyle bizi ısıtan bir ev. Küçük bir verandası ve önünde göle doğru uzayan ve sonunda genişleyen bir iskelesi olan bu rüya gibi yerde ne güzel zamanlar geçirdik. Çevresi tamamen ormanla çevrili bu yerde seninle Gözyaşı Ağacını aramıştık. Ormanın derinliklerine yürümüştük ve fazla uzaklaşmadan bu kadim ağacı bulmuştuk. Bir gözyaşı senden bir tane de benden alıp yaprağının üstüne bırakmıştık. Yaprağın üzerinde süzülen yaşlar, ağacın gövdesine kadar ilerleyip diğer aşık çiftlerin gözyaşlarıyla bir olmuşlardı. O gün ağacın yanında sana sımsıkı sarılmıştım. Hissettiğimiz tek şey gerçek aşktı. Senin ve benim saf duygularımız, bu yaşlı ağaç tarafından sonsuza kadar tescil edilmişti.