"Neden hep aynı döngüyü yaşıyorum?" diye sorarken kendime, bir çok şeyin farkına varmaya başladım. Aslında tek istediği saf bir sevgi olan ve beni sadece sevginin iyileştireceğine inanan biriydim. Evet, bu aslında doğru. Hala sevginin iyileştirdiğine inanıyorum. Ama bunu hep başkalarından görmek istiyordum. Sonra bir şey farkettim. Ben başkasından sevgi görmek istiyorum ama acaba ben kendimi seviyor muyum? Uzun bir sorgulamanın ardından buna cevabım hayır oldu. Peki ben kendimi sevmezken bir başkasından nasıl sevgi görebilirdim? Kendimi neden sevmiyordum? Nasıl kendimi sevebilirim? İlk etapta bu sorulara nasıl cevap bulabileceğimi ve kendimi nasıl sevebileceğimi bilmiyordum. Ama her birinin cevabı kendi içimdeydi.

Geçmişe dönüp yüzleşmem gerektiğinin farkındaydım. Ama korkuyordum. Sorularıma cevap bulabilmek için bunu yapmalıydım. Bu ne kadar zor olabilirdi ki?

Geçmişe döndüm. Ve o anları tekrar yaşadım. Bir yandan canım çok yanıyor ama bir yandan rahatlıyordum. Çünkü aradığım cevapları bulmaya başlamıştım. Herbir soruma cevap bulurken, farkına vardığım bir şey daha vardı. Geçmişte yaşadıklarımı, yaptıklarımı, bana acı veren insanları ve kendimi affetmeliydim. Meğer geçmişteki pişmanlıklarla yaşarken an dan uzak, hep aynı noktadaymışım. Aslında beni mutsuz eden olayların, kişilerin bile bana kattığı o kadar çok şey varmış ki. Herbirinden almam gereken dersler varmış. Artık keşke demek yerine iyi ki demeye başladım. İyi ki o hataları yapmışım. İyi ki bu olayları yaşamışım. Çünkü herbiri kendimi bulmama yardımcı oldu. Ve artık kendimi sevmeyi biliyorum. Ve kendimi seviyorum. Her şey daha yeni başlıyor..