İnsanoğlu olması gerekeni değil olmasını istediklerini yaparlar.

Olmayınca da doğru olanı değil, kolay olanı tercih ederler.

Doğa aslında her zaman cömertti cimri olan hayvanların en zararlısı insandı.

Bencilleşmiş ve  her şeyin hatta doğanın bile kendisinin olmasını isteyen insandı.

Haberi yoktu insan da diğer canlılar gibi doğa olmadan yaşama tutunamayacaktı.

Doğa olmadığı taktirde insanın ardına saklandığı sahte sevgisi de işe yaramayacaktı.

İnsan sevmeyi doğadan öğrenmişti. Bülbül gülü sevdiği için gül güzeldi, Anka Kuşu Kaf Dağında olduğu sürece özeldi.

Aslında her şey çok basitti.

Her insan biraz inanmak isterdi, sadece biraz inanç. Bu yüzden bir Tanrı arar, bu yüzden doğar doğmaz bir anne ve baba arar baş ucunda, bu yüzden dost olur birileriyle ve sırf bu yüzden aşık olur hiç tanımadığı birine.

İnanıyordum, elbet bir yaratıcı vardı lakin daha fazla sorgulamıyordum.

İnsanoğlu ise sürekli fazlasını isterdi. Bir tanrı olduğuna inanır ama kendini o Tanrıdan üstün tutardı.

İşte insanlığa aklımı erdiremediğim bir sebep daha.

Nasıl yaratılan, yaratandan daha üstün olabilir.

Sürekli nefislerinin peşinden giden insan belkide bu türdeki tek hayvandı.