Söyleyecek bir şeyin var mı? 

Rutubet kokan gri bir sabaha uyanmıştı o sabah her tarafı yıkılmaya yüz tutmuş kasvetli eskimiş kasaba. Sanki gök delinmiş gibi yagarken yagmur bir an durdu dünya. Yer çıldırmış gibi kayıyor gök şimşeklerden bir aydınlanıp bir kapanıyor du. Cok tanıdık gelmişti bu hava sanki beni anlatıyordu. Bir açık bir kapalı. Durdum. Başımı göğe kaldırdım yagmur yüzümü değil ruhumu yıkıyordu adeta farkındaydım. Sonra yüzümü en asi en asil haliyle dünyaya kafa tutan denize çevirdim. Oysa ne kadar güzel di herşey. Gök,deniz ,agaçlar .sonra düşündüm güzel olan dünya idi onu kirleten bizlerdik Oysa o hancı biz yolcuyduk alt tarafı ortalama 60 sene kalacak sevicek sevilecek ve gidecektik.. Sahi neydi bu telaş? Bu yetişme arzusu? Ölümlü dünya dedik ama hayır ölümlü olan bîzdik. 

Ama galiba bütün bu olanlara dayanamam ama hazırım!

Zaman diyorlar sahi nedir zaman? Unutmak için alışmak için hazmetmek dayanmak için hep zaman diyorlar ama nedir bu zaman? Zaman kocaman bir hiçliktir. Hiçbirinden geçmez zaman..

Kalp! Kalptir herşeyin üstesinden gelen yada gelemeyen. Hani yürek hani ciğer var ya işte bundan lazım alışmaya kabullenemeyen acılar zamanla geçmez ki. Başka bir çözüm yok! Olamaz.

Kalpteki derin yaralar anca kalpte çözülür eğer çözülür ise. Zaman kalbe etki yapmaz ki. Yalnız doğar insan ve yalnız ölür bu bir gerçek. Hayat dediğin bir göz kırpması kadardır. Tek başınalığın yolcusu tek olur demiş şair.

Kalbini dinle onu sev onu anla. Zaman sana çare olmaz ama kalbin bir ihtimal verir ve bir anda biter gördüğün koca halisünasyonlar .. Sadece sensin çare. Dayandığını destekler devrilir bir anda dediğim gibi tek başınalığın yolcusu tek olur.