Ortadoğu zulmünü fazlasıyla hissedeceğiniz Zülfü Livaneli’nin kitaplarından biridir bu kitap. Anlatımı ve betimlemesiyle herkesin kolaylık okuyacağı ve kitabın ruhuna girebileceğini düşünüyorum. Kitapta fark edilemeyen günümüz gerçekliklerine değinmesiyle beni ayrı cezbetti. Umarım kitap size de aynı keyfi verir.

-       Dedemin öğrettiği çok eski bir Arap şiiri geliyor aklıma: Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüznü vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanlarında bile neşelidir.

-       Bütün Ortadoğu’nun adeti budur oğlum, tarih boyunca birbirini öldürür ama aslında kendini öldürdüğünü anlamaz. Kendi kanının tadında sarhoş olur.

-       Acele yok. Erişir menzili maksuda aheste giden evladım.

-       Dünyanın ömrü ile kendi ömrüm arasındaki orantısızlığın verdiği rahatsızlık, güneş çarpması gibi sersemletici bir etki yapıyor üzerimde.

-       Ben sadece kendimi tedavi etmek için yazıyorum, insan denilen yaratıkların arasında yaşama gücünü tekrar bulabilmek için.

-       Ben bir insandım!

-       Beni alıp tekrar karnına soksan bile koruyamazsın anne!

-       Merhamet zulmün merhemi olamaz.

-       “Aklı Batı’da, kalbi Doğu’da yaşama şizofrenisinin parçaladığı ruhların bunalımı, özgüven eksikliğini, yabancı sözcüklerle, yabancı tüketim mallarıyla örtmeye çalıştıkları tedirgin kişiliklerini, olduğundan farklı görünme çabalarını sanki gözlerim birden bire açılmışçasına gösterdi.”