Zaman geçtikçe arıyor insan ardından kopup gelenleri. Büyüyor ve olgunlaşıyor ve buda hayat ile birleşince sürekli bir eskiye dönük özlemle kapatıyor günleri.

Nedense hep bir geçmişe özlem, daha mutlu olduğu zamanları arama kaygısı var ki insanın içinde?

Gerçekten de daha hayatı tam tanımadığımız her konuya anlam veremediğimiz o zamanlar bizim için tadına doyumsuz zamanlarmış. Eski hayatlar, eski neşeler, eski mutluluklar imiş paha biçilemeyenler.

Ve bunu da her sene Ramazan Ayı geldiğinde daha da derinden daha da dolu dolu anlıyor insan. Bu özlem insanın içinde hep var olacak ve hep o eski günleri arayacak biliyoruz.

Geçmişi, güzel zamanları neşeyle, huzurla anmak; bugünün ve içinde bulunduğu anın lezzetlerini yakalamak da bence insanın geçmişine duyduğu özlemi, saygıyı ve güzellikleri tekrar yaadetmesini ve en ufak bir olguda mutlu olmayı başarabilmesi için bir adım olduğunu düşünüyorum.