Olayların ve kişilerin gerçek kurum ve kişilerle alakası vardır. Kişilerin isimleri değiştirilmiştir. Olaylar benim anlayabildiğim kadarın anlatmak istediğim kadarının anlatabildiğim kadarıdır lütfen olaylar böyle yaşanmış gibi zannetme hatasına düşmeyin.

 

1996 yılında Konya/Karapınar Lisesinin yeni çocuğu bendim. Bu bir yabancı film olsaydı tam da benim gelmemle başlardı film. Türk filmi olsaydı, dedemle başlatırdılar filmi. Dedem benden de deliydi çünkü. Her şeyi hemen açıklamak isteriz biz: “Bu deliliğin membaı nerede, nereden geliyor bu delilik?” Aslında yaşamak deli işi, bazılarımız daha deli yalnızca.

 

Lisedeki arkadaşlarımın çoğu birbirini ortaokuldan tanıyordu hatta birbirlerini ilkokuldan beri tanıyanlar bile vardı. Ben de bazılarını ilkokuldan hatırlıyordum. Sadece ortaokulu İzmir’de okuyup Karapınara dönmüştüm. Bu bile dışardan gelmişim gibi bir hava veriyordu bir de sanırım yanımdan ayıramadığım walkmen’im. Koca okulda benden başka kimsede walkmen yoktu. Bir tane kasetim vardı çevirip çevirip dinliyordum. O da oynak bi şeydi, sıraların arasında hopladığımı hatırlıyorum, hareketlerim lise için pek normal değildi. Daha sonra walkmenimi okulun zorbalarına kaptıracaktım ve mecburen kendi küçük mutlu dünyamdan çıkmak zorunda kalacaktım.

 

Mutlu bir dünyanın müziksiz kurulması imkansızdı ya da arkadaşsız. İyi bir arkadaş hayatın akarken arka planda çalan müzik gibidir. Ama arkadaşlık kurmaya korkuyordum çünkü İzmir’de 3 yıl boyunca akran zorbalığına maruz kalmıştım. En çok şivemle dalga geçmişlerdi ve küçük boyumla. Bir de hırslı olmam onların üstüme gelmesini kolaylaştırıyordu. ‘Domal’ ne demek diye eski enişteme sorduğumu hatırlıyorum. ‘Domal’ dedikten sonra beni niye eğmeye çalıştıkları mantıklı gelmişti sonra.

 

Karapınardaki arkadaşlarımla tanıştıkça yumuşacık olduklarını görecektim hatta popüler bile olacaktım aralarında. Keşke o zamanlar sosyal medya olsaydı da yaptığımız delilikler bugünlere kalsaydı diye düşünsem de sıradan ergen öğrencilerden bi farkımız da yoktu.