O kadar kopmuşum ki kendimden, hislerimden, düşüncelerimden…

Eskiden düşünmekten kafayı yerdim. Zihnimin her bir kıvrımı yanardır. Sanki beynimin kıvrımlarında yakıcı bir asit geziniyormuş hissiyle gün boyu dayanmaya çalışırdım. Eklemlerimi acıtan sinir bozucu bir ağrı peydah olur günlerce geçmezdi. Hiçliğin içinde yüzüyormuşum hissinden kurtulamazdım. Çığlık çığlığa bağırmak, saatlerce koşmak, kendimi kış ayında buz gibi suyun içine bırakıp orada öylece durmak isterdim.

Son ses dinlediğim müziklerle kafamın içindeki acıyı bastırmaya çalıştığım zamanları hatırlıyorum. Sanki daha öfkeliydim. Sanki daha kararlıydım. Sanki daha çok bendim. Kendim gibiydim. Kararlarım, tavırlarım, sözlerim ve hissettiklerim daha çok bana aitti.

Şimdi o aitliği bulamıyorum kendimde.

Sürekli bir uyku hali. Ama tatlı bir uyku. Saatlerce uyusam da geçmeyen, dinmeyen bir uykusuzluk.

Arkamda birşeyler var kovalıyor beni.

Hislerim, düşüncelerim, kelimelerim, doğrularım ya da yanlışlarım…

Ve ben bilmiyorum.

Ne hissediyorum?

Ne düşünüyorum?

Ağzımdan dökülen kelimeler, cümleler benim hissettiklerim mi?

Olaylara vermem gereken tepkileri veremiyorum sanki. Normal değil olan olaylar ama ben çok tepkisizim.

Arkamdan beni kovalayan birşeyler var ve bir çığ gibi günden güne büyüyor. Bense sadece uyuyorum. Uyuyarak kaçıyorum tüm bunlardan.

Gece saçma sapan rüyalar. Olan olaylardan çok alakasız.

Uykumda beni bir türlü rahat bırakmayan bir karabasan. Kollarımdan, bileklerimden tutup bastırıyor beni yatağa.

Hareket etmek istesem edemiyorum. Çığlık atmak istesem sesim çıkmıyor.

Üstümde bir karabasan var. Beni sıktıkça sıkıyor ama ben o kadar tepkisizim ki dışarıdan bakan biri bile neyle cebelleştiğimi anlamıyor.

Şu an bu yazıyı bile içime sinerek yazmıyorum belki.

Kelimeler ya da cümleler doğru değil. Belki de çok dağınık.

Belki sonuna kadar bile okumadı kimse.

Ama bilmiyorum.

Nasıl davranmam gerektiğini ya da ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

Saçma sapan sanrılar var ve onlar etrafımı sarmaya çalıştıkça ben daha çok uyuyorum.

Mutluluk mu?

Bugün mutlulukla dilemiyorum.

Çünkü dileğimin ne olduğundan bile haberim yok.