Yazıma Herbert Spencer' ın bir sözüyle başlamak istiyorum ''Hepimiz ön yargıyı kötüleriz ama hala ön yargılıyız.'' Bu söz benim için çok düşündüren ve anlamlı bir yere sahip. İnsan olarak kimin ne yaşadığını bilmeden eleştirmeyi, kişiler ve olaylar hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadan yargılamayı severiz. Çünkü düşünmek, anlamaya ve tanımaya çalışmak yerine ön yargılı davranmak daha kolayımıza gelir.

Özellikle günümüzde estetik ve güzellik algısı çok büyük yer kaplamakta. Dayatılan güzellik algısı yönünde dış görünüşümüz, iç görünüşümüzden daha büyük yer kaplıyor. Kişinin karakter yapısının iyi olması gibi özellikler daha geri planda. Başarılar da bu şekilde adlandırılıyor. Sırf günümüzdeki güzellik standartlarına uyduğu için kurulan ilişkiler, evlilik bir zorundalıkmış ve hayattaki en büyük başarı sadece buymuş gibi atfettirilen düşüncelerden kaynaklı sağlıklı ilişkiler kurulduğunu düşünmüyorum.

Sırf dış güzelliğini beğendiği için yola çıkılan ilişkilerde gerçek sevgi unutuluyor ve uzun süren bir mutsuzluk evresine gidiyor. Sonrada bir duygu karmaşasında kişi kendini buluyor. Yada bir grup geçmişte yaşadığı şeylerden dolayı belki aile, belki de hayatına giren başka insanlardan kaynaklı sadece insanlara güvenmek yerine doğadan vb. şeylerden sevgiyi bulabiliyorken, yalnız da yaşamayı sevdiği için bir çok dalda başarısı olmasına rağmen ilişkisi yok diye hayatta başarısız olarak atfediliyor. Bence bu hayattaki en büyük olgu ön yargılarımızdan sıyrılıp, hayatımızı 'kendi' istediğimiz gibi güzel bir düzende kurmaya çalışıp, gerçek sevgi peşinde koşmaktır.