Yalnızlık, insanın kendisiyle baş başa kalmasıdır. Bazen isteyerek bazen de istemeyerek yaşadığımız bu duygu, hayatımızın her döneminde yer alır. Kimi zaman bir tercih, kimi zaman ise kaçınılmaz bir durum olarak karşımıza çıkar.

İnsanın hayatında da yalnızlık hep vardı. Okulda, sokakta ya da evde hep kendi başına vakit geçirmek daha çok hoşunuza gidebilir. Kimi zaman ailenizle bile birlikteyken yalnız hissedersiniz. Aslında yalnızlıkla olan bu yakın temasınız, alışkanlık haline gelmiş olabilir.

Yıllar geçtikçe yalnızlığı daha da çok benimsemeye başlarsınız. Kimi zaman sadece sessizliğin içinde kalmak, kendi kendi düşüncelerinize dalıp zaman geçirmek, bazen de sadece kendi istekleriniz doğrultusunda hareket etmek hoşunuza gidebilir.

Ancak bir süre sonra fark ettim ki yalnızlık, gerçekten de alışkanlık yapıyordu. İnsanlarla bağlantı kurmaktan uzak kalmak, kendimizi başka dünyalardan birine itmekti aslında yaptığımız. Kendimizi kapatıp düşüncelerimizle baş başa kalmak, kendi haklılığımızı her zaman korumamıza neden olabilirdi.

Yalnızlık, aslında hayatın bir parçasıdır. Bazen sevdiğimiz insanlar yanımızda değilken, bazen de özgürlüğümüzü kazanmak için yalnız kalmak isteriz. Ancak yalnızlık, sürekli olarak var olabileceğimiz bir yer değildir. İnsanlarla iletişim kurmak, birbirimizi anlamak, hislerimizi paylaşmak, hayatın güzelliklerini ve zorluklarını birlikte yaşamak önemlidir.

Kısaca insanlar uğraşması zordur. Bu nedenle hayatınızda size engel değil destek olacak ilişkiler kurmalısınız. Buna aşk, iş hayatı dahildir...