Neyin Peşindeyim?

Ben de bilmiyorum. Yine de anlatayım çünkü yazıyorken her şey daha net ve anlaşılır oluveriyor. Nedense kafanın içine sığdıramadığın binlerce derdin, birkaç cümlenin içine sığınca o kadar da büyük değilmiş gibi geliyor. (Burada bazı kamu kurum ve kuruluşları, mahkemeler ve devlet dairelerinden gelen kağıtları tenzih etmekte fayda var.)

Hani bazen insan çok farklı yollardan geçip sorunlarını arkada bıraktığını düşünürken önünde sonunda kendini aynı noktada bulur ya, benim o sorunlarımdan biri de bu işte. Son 1-2 aydır kendime sık sık sorduğum sorulardan bazıları, iyi bir ev arkadaşı bulmak neden bu kadar zor? Dünyadaki -hadi neyse Ankara’daki diyelim- bütün kız ev arkadaşları ya cimri ya pasaklı ya da sorumsuz mu? Yoksa ben geçimsiz, tahammülsüz, kuralcı ve takıntılı bir ruh hastası mıyım?

A.    İyi bir ev arkadaşı bulmak neden bu kadar zor?

Bunun sebebini bilseydim çözümünü de bilir, şu an 3+1’de tek başıma oturup yeşil çayımı yudumlarken bu yazıyı yazıyor olmazdım. O yüzden hiç vakit kaybettirmeyelim birbirimize, geçelim.

B.    Bütün kız ev arkadaşları cimri, pasaklı ya da sorumsuz mu?

Evet. Elbette ben hariç. Bu inanmak istediğim hatta bir süre ciddi ciddi inandığım cevaptı fakat yaşananlar hiçbir bekar öğrenci gencin ev yaşantısına gereken özeni göstermeyeceğini bana acı bir şekilde gösterdi. Bu süreçte; bir insanın kendi evine hiç gelmeden 2 ay geçirebileceğini ya da sadece uyumaya, yemek yemeye, duş almaya uğrayıp asla eve karşı bir sorumluluk hissetmeksizin ‘senin kiranı faturalarını ödüyorum’ diye üste çıkabileceğini, başta eve yerleşirken ‘ben çok dikkat ederim temizliğe’ deyip 1 ayın sonunda ‘ben hamamböceği gibiyim her yerde yaşarım’ diyebileceğini öğrendim. Belki de benim ideal ev arkadaşım bir ev hanımıdır, bilemeyiz…

Tabii 1 kişi daha var ki kendisiyle kusursuz ve seviyeli bir ev arkadaşlığından sonra ayrılmak zorunda kaldık ve araya başka yabancılar girdi. Şimdi geri gelebilir ve o bir ihtimalken bile güzel, olur da gelirse onu ayrıca her detayıyla anlatırım ama gelmezse izninizle yasımı tutacağım.

Cimri, pasaklı ve sorumsuzlar uzak dursun; sizi ev arkadaşı olarak değil okumayı 2. sınıfta söküp ortaokulda zar zor sınıf geçen ama her şeye rağmen sinir bozucu derecede enerjik çocuklar olarak seviyoruz.

C.    Yoksa ben geçimsiz, tahammülsüz, kuralcı ve takıntılı bir ruh hastası mıyım?

Bu sorunun üzerinde çok duramayacağım çünkü kendi kendimi daha yeni yiyip bitirdim, tokum, sağ olun.

Son olarak da ev arkadaşı arayanlar veya eve çıkacak olanlar için bazı tavsiyeler:

*Ortak alanlar (mutfak, salon, banyo vs.) sizin temizlik anlayışınıza göre değil evrensel hijyen kurallarına göre temizlenir. Mesela amacınız sizden sonra yemek yiyecek olan kişiye çeşitlilik sunmak değilse yemek yedikten sonra masada kalan artıklarınızı bir bez veya peçete yardımıyla alabilir ya da en azından duş aldıktan sonra 5 saniyenizi alacak bir hareketle gideri tıkayan saçlarınızı çıkarabilir böylece banyoyu su basmasını önleyebilirsiniz.

*Geceleri sigara içeceğim diye Ankara ayazında pencereler sonuna dek açılmaz.

*Çöpleri apartman görevlisi kapının önünden alır, mutfaktaki veya banyodaki çöp kovasından değil.

*Market alışverişi birlikte yapılır, yapılmasa dahi efendi efendi bölüşülür.

*Eve birini getirirken (bi zahmet) haber verilir.

 *Son olarak da dövüşmen guzum, direkt konuşun biriktirip tartışmayın neticede aynı çatı altında 2 kişisiniz ve kaçacak hiçbir yer yok daha da dar etmeyin birbirinize. O nasıl olacak diye de sormayın ben de bilmiyorum...