Değerli Okurlar,

-Mahur Beste- denildiğinde aklıma ilk gelenlerden:

O, Mahur Beste çalar, müjganla ben ağlaşırız.. 

Hüzünlü bir şarkı.. Ancak bu sefer durum farklı.. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın ‘’Mahur Beste’’si bana misafir oldu.. :) Okurken zorlandım. Akmıyordu; ancak yine de bırakamazdım.. Şöyle biraz araştırdım: 1944’te tefrika olarak yayımlandıktan 31 yıl sonra basılmış.. 

Karakterlerden Behçet Bey’in hikayesi olarak başlıyor.. Ancak Behçet Bey haricinde birçok kişinin hikayesi bu romanda kendisine yer bulmuş.. Aslında siz o şatafatlı gördüğünüz hayatların içinde birer birer yara görüyorsunuz.. 

Romanda Talat Bey’in -mahur bestesi- diyor; fakat o kadar da fazla yer bulmuyor.. Onun yer bulmasını diğer karakterlerin yaşadıkları üzerinden görmek, anlamak biraz oturup düşünmekle mümkün. 

İlgimi çeken noktalardan biri, Tanzimat’tan sonra da dünyada köle ticaretinin yapıldığını fark etmem oldu.. Yıllar geçse de bu ticaretin değiştiğini, farklılaştığını; ancak bitmediğini araştırdığımızda, okuduğumuzda görebiliyoruz.. 

‘‘Istırap insanoğlu için gündelik ekmek, ölümse sadece bir kaderdi, ikisinden de kaçılamazdı.’’

Saygılarımla,

Yazarperest