Sofistike

Ölmek hiç bu kadar yakın olmamıştı 

Mavi duvarların arkasında bekleyen beyaz melek

Hiç bu kadar huzur vermemişti

Haramiler yıkılırken kuyular kurur iken 

Hiç bu kadar yakın olmamıştı 

Sahi yaşama isteğimiz hiç bu kadar 

Yormamıştı

Sahi kuşlar da garip bu aralar 

Oysa herkes bu kadar normal iken hayvanların nesi var

Sancılar içerisinde geçen bin bir gece 

Masal olması gerekirken realizm akımına tutunmuş 

Bir hayat hikayesi 

Beyaz perdede olsaydı merak edilirdi

Okyanus dibindeki bilinmezlik gibi 

Boğarken yaşam 

Uzay boşluğunun hafifliği vardı üstümde 

Sahi bu aralar 

Bu aralar 

Sensizliğin de acısı var içimde 

Sessizlikle uğraşmak mi zor hayatın kendisiyle mi 

Sessiz, sessiz, sessiz olun bayım 

Ölen çocukları uyandırmak istemez kimse 

Uyanırlar ise yıkılır dünyamız yine bir kaç saniye ile 

İçimden hiçbir şey gelmiyor 

Eleştirmek, yazmak veya başarmak

Neye kime niçin bir şey kanıtlamam gerekti

Yaşıyorum tek bir hayal uğruna 

O hayal olmazsa ne önemi kalır 

Yaşamın 

Çekilirim belki birkaç güne belki saate

Bazen ölüm sessizliği gelir üzerime 

Sadece sessiz şekilde mutlu anı olurum insanlara

Nedendir bilmem 

Bilseydim zaten sessiz olmazdım. 

Anlatırdım, haykırdım, savunurdum 

Eskisi gibi. 

Sahi bu aralar kuşlarda garip 

Eskisi gibi ötmüyor

Eskisi gibi mutlu değiller 

Tavşanlar zıplamıyor 

Çocuklar çocuk olamıyor.

Oysa ne önemi vardı ki, 

Sofistike bir yaşam arzulamanın.