Bulut

Dört mevsim yarattı tanrı

Ve güneşi ayı yıldızları

Çok şiir yazıldı gecelere

Çok söz söyledi aya

Çok konuşuldu yıldızlarla beraber

Ama bazen sadece bazıları

Fark etti onu yani bulutu.

Bulut durdu gökyüzünde

Bazen korudu bizi güneşin ısısından

Buna rağmen güneşi önledi diye

Bağırdık ona

Bazen eğlenelim diye kışın

Biriktirdi üstünde karı

Yağdırdı sonra tanrı etrafı beyaza bürüdü

Bazen o kadar çok attı ki içine

Dinlerken bizi

Görmezken onu

O kadar bekledi ki değişti şekli saniye saniye

Gitti bir uçtan bir uca

Bazen çoğaldı bazen bir bütün oldu

Bazen aynı anda iki yerde

Ama doldu bulut

Ağlamaya hazırlanıyor

Güzel göz yaşlarıyla dünyayı temizlemek için bekliyor

Kıskandı güneş hemen kızarttı havayı dikkat çekmek için

Kıskandı yıldızlar mahrum etti kendinden

Ve kıskanmadı ay bazen sadece bekledi.

Bulutun ağlarken yanında olmak için.

Bu şiir bulutun şiiri var olup da görünmez olanın.