Başbaşayım benimle, herkes çekildi kendi köşesine ve herkes bekliyor bir ses diğerinden. Zor şey bağ kurmak kurunca bozmamak yaşadıkça görünüyor tüm bunlar göze.

Bilmediğin konuda konuşmamak ne güzel ahkam kesiyoruz demi birbirimize. Olayın tam olarak karşı tarafın düşündüğü gibi olmadığını savunup onun bu konuda herhangi bir bilgisinin olduğunu da düşünemiyoruz ve kestirip atıyoruz çoğu zaman konuşmanın devamını.

Sorular sorular ardı arkası kesilmeyen hep birbirinin nedenini doğuran sorunlar.

İnsan kendisiyle bile bir olamıyorken ikinci bir kişiyle nasıl bütünleşir ki?

Umutsuzum, insanlara bekledikleri değeri hissettirmek konusunda. Bu benim vazifem olduğu için değil gösterdiğim değerin yetmemesi aslında.

Sevmek, acı mutluluk veriyor.