Ben daha üçüncü sınıfa giderken sınava girmeye başlamıştım. Saçma sapan denemelere girerdik. 8-9 yaşında bir çocuk neden üç şıklı sorular çözüyor Allah aşkına. Sonra ortaokul, lise ve şimdi de üniversite. En az 11 yıldır sınavlara giriyorum. Peki ben bunları neden anlatıyorum?

 Hala sınavlar için hayatını erteleyen insanlar görüyorum. Hayatı ertelemek zaten dünyanın en kötü şeyi iken, bir de bunu sınavlar için yapmayı nasıl düşünebilirsiniz? Top oynamak, resim çizmek daha önemli sınavdan. İlgilendiğin şeyi çalışmak daha önemli. Arkadaşlarınla gezmek, eğlenmek daha önemli. Herkes bunu fark etmeli. Yaşamalıyız.

Bu hayatta sınavlar da bitmeyecek, çalışmakta. Sanmayın ki çalışmayı kötülüyorum. En sevdiğim şey, öğrenmektir. İlk baştaki öğrenememe korkusundan, ortasındaki hiçbir şey anlayamama tedirginliğine kadar çok severim öğrenmeyi. Ancak bu sınav stresi ile olacak bir şey değil. Bir gece de konuyu ezberlemek değil.

Yaşam devam ederken, aralarda sınavlar olduğunu kabul etmeliyiz. Hiçbir sınav sonucu hayatımızı mahvetmez. Hatta hiçbir sınav sonucu hayatımızı kurtarmaz. Sadece hayatın akışında var olan bir şey bu.

 Bu hayattaki tutkularımız, inançlarımız için yaşamalıyız.

Ya da belki, sınavdan iyi not almak için yaşamalı, insanlar tarafından onaylanmış hayatların içine hapsolmalıyız.