Hayatta her şeyi başarabileceğimi düşündüğüm yaştayım. Bazıları için bu yaş henüz gelmemiş, bazılarına uğramadan gitmiş. “Eğer çok yönlü bir eğitim alsaydım neler yapardım?” gibi soruların altında kalınan bir zaman, zamanın altında hissedenlerdenim. Nedir beni yazmaya iten bilmiyorum. Tüm bunlar bir araya gelince bırak kitap olmayı, anlamlı bir yazı olacak mı bilmiyorum. Derdim kimseye bir şey öğretmek değil. Bir sosyal durumu ele almaya çalışmıyor, sanatsal değer taşıyan bir şey ortaya çıkarmaya çalışmıyorum. Sadece şu an ki ben ile ilerdeki benin endişelerini ve umutlarını bir araya getireceğim. Bunu da tüm gençlere, yani her şeyi yapabileceğini düşünenlere ithaf edeceğim. Hala gençken, öğrenme tutkusuyla yaşarken, dertleri ve hastalıkları hayatımın merkezine koymadan yaşayabiliyorken, küçük endişelerden bahsedebiliyorken yazmak telaşındayım.

-

 Bir şeyler yapmalıyım. Kendim için, insanlar için. İşe yarar bir şeyler yapmalıyım. Ne olduğunu bilmiyorum. Nasıl yapacağımı, nerden başlayacağımı veya neden yapacağımı bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var. Bir şeyler yapmalıyım.

İşte yukardaki tiradım, benim gençliğimi anlatan şeydir. Eğer; reşit olmamdan bu zamana, 20 yaşımın ortasına kadar, düşündüklerimi hissettiklerimi anlatacak olsaydım, böyle başlardım. Belki fizik, kimya, biyoloji belki resim, müzik, belki bisiklete binmek belki dans etmek. Her alanda, her konuda bir şeyler yapmalıyım hissiyle dolu olmak. Bir şeyler yapabilmek uğruna kalktığın koltuktan sosyal medyayla geri oturmak. Belki de bu tüm gençliğin tiradıdır.

-

Bu hayatı yaşamaya başlıyorum. Kazanılacaklardan ve kazanılanlardan bağımsız olarak, hayatı yaşamaya başlıyorum. Öğrenme alanları oluşturacağım kendim için. Bisiklete bineceğim, suluboya yapacağım. Kitap okumak için boş zamanları beklemeyeceğim, öğrenmek istediğim her şey için sebep aramayacağım. Daha çok yazıp, daha az konuşacağım. Yeni hayaller için yeni alanlarda çalışacağım. Sahilde yürümek için kafamın düşüncelerle dolu olmasını beklemeyeceğim.