Bedenimden bağımsız bir ben düşünülebilir mi? Eğer 40 yaşlarında bir memur olsaydım aynı düşüncelere sahip olabilir miydim? Ya da Amerika’da 20 yaşında çok güzel bir kız olsam, bu düşüncelere ev sahipliği yapabilir miydim? Peki şu her zaman gördüğüm insanlardan biri olsam mesela. Mesela en yakın arkadaşımın bendeninde olsam. Sadece bedenen o olsam, aynı düşüncelere sahip olabilir miydim? Sanırım böyle olacağını söylemek yalan olur.

Bedenimden memnunum. Ondan bağımsız düşünülme isteği onu incitecekmiş gibi ama zihnimin buna ihtiyacı var. Bir gün kaybedebileceğim, hatta olur da yaşarsam, görünüşünün kesinlikle değişeceğimden emin olduğum bedenimle düşüncelerimi özdeşleştirirsem, kendimi anlamak için verdiğim onca çaba heba olur. Şu an bulunduğum odanın bile bugünkü düşüncelerime etkisinin farkındayım ancak bu odadan çıkmak benim elimde. Bu bedenden vazgeçemem, dolayısıyla beni ne düşünmeye ittiğini iyi anlamam gerek.

Birileri hakkında düşünürken kendi bedenime kıyasla düşündüğüm farkındayım son zamanlarda. Ben uzunum o kısa gibi değil bu düşünceler. Sanki benim bedenim her şeyin ortasında bir ölçümmüş ve ben benimle ilgili olan herkesi önce bu ölçüde ölçmem gerekiyormuş gibi. Bu ölçüm sonucunda iyi veya kötü sonuç yok. Ama herkesi ölçtüğümden emin oluyorum nedense.

Bulunduğumuz her konumla, bedenimizin görünüşüyle düşüncelerimizi yönlendiren varlıklarız. En azından ben öyleyim. Birini sadece düşünceleriyle düşünmek için bile ondan bir beklentimiz olmaması gerekir. Çünkü düşüncelerini beğendiğimiz insanlardan bize göre de olsa güzel görünmesi beklentisine gireriz. Buradaki güzellik ‘güzellik ve yakışıklılık’ güzelliği değil. Mesela daha sakin bir insan, daha kontrollü, daha iyi giyinen, daha iyi kendini açıklayan ya da bunlar gibi şeyler. Tekrar daha iyi bir şeyler beklentisine gireriz.

Peki bu çözülmesi gereken bir problem mi yoksa insan olmanın getirdiği bir özellik mi?