"eşeledim toprağı sümbül ektim

bu bahar gönlüm toprak güzelliği

ölüm son kadın

keyif ile girerim onun da koynuna

örtünüz efendim

kefen son yorgan."

İnsanın tüm çabası ölümsüz olmaktır çünkü insan ölüme çare bulamaz. Kimse bunu dile getirmek istemese de ölüme bulduğu çare ölümsüz olmak çabasıdır. Çocuk doğurmakta buna dahildir.

Elinde olmadan geldiği dünyadan, bir meçhule kim gitmek ister ki... Ne yazık ki bu da elimizde değildir. Geldiğimiz gibi gitmek zorundayız. İşte buralardan geçerken birkaç güzel, tatlı hatıra bırakmak çabasındayız. Kimisinin hatırası çocuklarına ev bırakmak, kiminin çeşme yaptırmak.

Son tahlilde tüm insanlar aynı yollardan geçiyor, aynı şeyleri yapmak istiyor lakin herkes kendisinin ortaya koyabileceği kadarını yapıyor. Hepimiz aynı fabrikada üretilmişiz, ne kadar farklı olabiliriz ki? Hepimiz aynı çiftlikte yaşıyoruz ve tüm başlangıç ve sonlar aynı güzergahta aynı şekilde...

Tüm fark sadece kendimizin oluşturabileceği değerdedir. Üretebildiğin kadar yaşamışsın demektir. Bugün çiftlik ahalisi olarak üzüntüdeyiz. Çok büyük bir değerimiz olan, Ferhan Ağbiyi kaybettik. Rasim abi, Tuncel abi rakı sofrasını kurun, Ferhan ağbi geliyor. Güle güle büyük usta...

Bu vesileyle benim de acilen bir cigara içmem şarrrttt