İlk terk edildiğimde kahroldum...

Öyle kahroldum ki bir daha sevemem derdim

Ama hepten alışmışım gibi geldi

Bir sürü kadın geldi geçti hayatımdan

hepsi de çok....çok güzellerdi

Sever gibiydim hepsini de sahi

Değer verdiğimde ruhlarının güzelliğine

Bileklerini kokladigimda,

Hepsinin gözlerini içi gülerdi

Seni seviyorum diyemedim hiçbirine belki

Ama sevdiğimi kadınların hepsi bilirlerdi

Öyle içten sevdim ki onları,

Kadınları,

Ben onları içimden sevdikçe 

Hepsi devcileyin sevgimi hissederlerdi

Gün geldi hepsi çıkıp gittiler hayatımdan

Farklı zamanlara sahip

Farklı güzelliklerde,

Farklı evrenlerin sahibilerdi

Ama gönül alışmış yokluklara

Sanki her gittiklerinde;

Üstümden,

büyük bir yük de onlarla kalkıp giderdi

Son kadınım girdi hayatima

Sahi....

O hep giderdi

Ben suratımı asardim,

O da çekip giderdi

Rahatlardim yine o gidince

Hayatım daha bir hafiflerdi

Bir gün tamamen çıkıp gitti

Yine üzerimden büyük bir yükü

Sırtladı omzuna....

Yükümü hafifletti.

Zannediyordum ki

Kadınlar hayatıma girdiklerinde

Hep...

Bana bu yükü yüklerlerdi.

Son kadınımda anladım sonunda

Parça parça olmuştum yıllarca

Bütün kadınlar,

Benden bir parça yüklenir de sırtlarına öyle giderlerdi.

Ben hafifledi yüküm zannederken

Aslında yaklaşan yok oluşum

Beni hep ileride beklerdi.

Yıllarca....

Benim de ruhum da eksilerek hafiflerdi.

peki ya kadinlar?

Onlar da benimle birlikte biriktirdikleri kötü anilar omuzlarında,

Ruhumdan kopardıkları umutsuzluk sırtlarında,

bir ömür sürüklenip giderlerdi....