Çocukluğumda bir kez fark ettigim;

Gün batımından on dakika evvelki rengine bürünmüş göğün altında,

Bir göl kenarında,

Ağustos böcekleri ve kurbağaların ses savaşına rağmen;

İliklerime kadar hissettiğim;

"O" huzuru aramakla geçti tüm yetişkinliğim.

Sahi şimdi her şey yerli yerinde midir orda hala? 

Gölde taş sektiren minik abimin bu görevini devralmış mıdır yine karagözlü bir minik? 

Semaverin közünü korlandıran babamın tutkusunu yaşatıyor mudur başka bir cefakar baba?

Kızlarına papatya tacı yapan annemin sanatını sürdürüyor mudur bir anne?

Ufak kardeşine otları,böcekleri eliyle tutup özenle gösteren, kelebekeleri avcunun içinde yakalayıp annesine götüren ablamın coşkusunu devam ettiriyor mudur bir abla?

Tüm bunları izleyip, keyifle belleğine kazıyor mudur biri?