“Zarif ve görgülü ruhlar bu dünyaya ait değillerdir.”  

Virginia Wolf’un ‘Granit ve Gökkuşağı’ adlı eserine ait olan ve son zamanlarda okuduğum en güzel söz olabilir. İyilik kadar kötülüğün de var olduğu bu dünyada yer bulmak, var olmaya çalışmak ince ve zarif ruhlar için oldukça acıtıcıdır. Kimi zaman inanmak, güvenmek isteyen bir kalp taşıyan bu naif ruhlar bir başka ruha dokunmak, kanatlanmak isterlerken nasıl olur da hep yara alan yine kendileri olur? Belki de dünyayı kötülüklerle dolduran insandı, bizden olan içimizden olan birileri... En ufak bir incelik bile onların masum yüreklerine iyi gelebilecekken, yürekleri bin parçaya bölünmüş olan bu ruhlar sizlere sesleniyorum! Bu sözlerim sizlere, belki başka bir evrende belki de başka bir gezegende bizim gibi bu dünyaya ait olmayan, aidiyet duygusunu yitirmiş her kalbe...